Woensdag, 9 mei 2007

“Alsaamadeh!”

Pffffff… Dit typende zweet ik zo’n soort uit m’n jasje… Wat is het, na een periode van veel bewolking, koude en veel wind, weer stikheet hier in Afrika! Lamin mopperde toen het zo koud was, en sliep nu zelfs in een longsleeve. “Ik weet het niet hoor, Jor. Ik snap er niks van! Het is zo ongelofelijk koud! Dit soort kou ken ik alleen maar in Europa. Hier, moet je voelen! Mijn handen en voeten zijn zo’n soort bevroren…! Dat heb ik vooralsnog alleen maar gehad toen ik in Europa was.” Iedereen klaagde erover. Als ik ’s ochtends buiten zat te wachten op de ambulance, vergezelt door een Plaza, Piccadilly of een Marlboro (of light!) (…Dat ligt eraan wat er op dat moment voor handen was in Moussa Tapalapa’s fula winkeltje) en hele hordes vrouwen naar de waterpomp zag lopen met gekleurde plastic wastobbes, emmers, jerrycans en lege emmers waar vroeger mayonaise in zat, zag ik dat er iets anders was aan de groep vrouwen. Ze liepen langzamer en waren dik aangekleed. Niet dik en mooi aangekleed; nee, je bent aan het werk, en waarom zouden je dikke kleren fashionable moeten zijn? Ten slot van rekening woon je in Afrika. Daar is het wárm. Over het algemeen genomen dus! Daarom zag ik, in plaats van felgekleurde faneau’s en hoofdbanden in de mooiste kleuren en samenstellingen, nu een groep grauw geklede vrouwen. Het leek, zoals mijn cliënten dat in Campama doen, of ze gewoon een oud bedlaken om zich heen hadden geslagen. Weer anderen hadden een trainingsjack aan. Jeweetwel, waarvan je vroeger zo’n heel pak had, voor als je een sportdag van school had of voor op de camping. Van die vreselijke, glimmende, bijna fluoriserende en pijnlijk aan de ogen-jasjes, met jaren tachtig motief.

Ik zelf zat op het stoepje voor onze compound met een vest, een sjaaltje, én een driekwart broek. Met het gevolg dat mijn onderbenen doormidden gescheurd werden door de wind, en er nog net geen ijspegels aan groeiden.
Gelukkig is dit weer verdwenen. Gelukkig! Nu droogt mijn wasgoed sneller, en kan ik weer gaan zwemmen, als ik dat aandurf na die enorme kwallen te hebben gezien op het strand. Écht enorme kwallen. Brrr! Nu is het in elk geval weer tijd om over het stikhete weer te klagen. En als het we het hebben over het klagen over de weersomstandigheden, zijn Gambianen eigenlijk net Nederlanders.

Door de hitte van nu ben ik na een dag stage echt he-le-maal kapot. Ik kan niet meer praten, na een hele dag geluisterd en gepraat te hebben met de cliënten. De enige waarvan ik het wel trek als hij een gesprekje aan knoopt is Lamin. Maar die heb ik dan ook een dag gemist natuurlijk. Hihi! Op het moment zie ik hem maar een uurtje of twee per dag, hij heeft het hartstikke druk. Hij is bezig met opnames, radio interviews waarin hij bellers te woord staat, optreden, en video’s maken. Misschien wordt mijn vent wel beroemd! Haha. Hij heeft een vriend van vroeger die bij Radio/TV Gambia werkt, DJ Malta. Leuke vent met heel veel contactjes. Ook met beroemde reggae artiesten in Jamaica waarmee hij heeft samengewerkt. Zou leuk zijn voor Lamin als het allemaal een succes wordt, ik gun het hem van harte. Al is het wel moeilijk dat ik hem zo weinig zie, maar ik snap dat dat bij z’n werk hoort. Heerlijk vind ik het, als ik op een vrije dag mijn ogen open doe, en naar hem lig te kijken. Even later gaan zijn ogen dan ook open, en kruip ik lekker tegen hem aan. Prrr! Daarna gaat meneer douchen en maak ik snel een ontbijtje voor ons klaar; heeft hij wat in z’n maag en kunnen we even samen eten.

Ik heb nog iets van D55 om te overleven tot mijn ouders vrijdag a.s. weer komen voor 3 weekjes. Ik leef dus vooral op brood (tapalapa wel te verstaan…) met boter, water en de gratis lunch die ik op Campama krijg. Echt vervelend, raak er beetje gestresst van. Hoop ook heel erg dat de cashpower er niet mee stopt voor vrijdag. Kreeg vanmorgen D300 in mijn handen gedrukt van Lamin; “Voor als je iets nodig hebt, Jor. Credit voor je telefoon ofzo.” Stond even met mijn oren te klapperen… Voel me alleen zo bezwaard dan, zo afhankelijk, dus wou het hem ook terug geven “We redden het zo wel tot vrijdag, schatje.” “Nee, het is mijn geld, en ik heb het je gegeven, hou het nou maar.” En bijna gekrenkt doordat ik het terug wou geven heb ik hem maar snel bedankt en gaf ik ‘m een kus. Gisteravond was ‘ie thuis gekomen met zoete broodjes en een pakje boter (lees; dat is het enige dat, samen met een rookworst, tube mosterd, één ei, fles water, tube ketchup in de koelkast staat nu). Aaaw! Ik zie nu echt een heel andere kant van hem. In plaats van dat hij afhankelijk is van mijn portemonnee, is het nu compleet omgedraaid. Op een gegeven moment voelde ik me alleen maar grotendeels als ‘bank’ dienen, maar ik zie nu, en dat is het voordeel dan weer van een situatie als deze, dat dat helemaal niet het geval is. We helpen elkaar als we moeilijkheden hebben met zulke dingen, en dat vind ik eigenlijk erg mooi.

Vorige week donderdag, toen ik pas thuis was van mijn stage, rond 16.15uur, zat ik even in mijn eentje een dvd’tje te kijken. Niet veel later hoorde ik de kleine gate opengaan, om vervolgens de grote gate te horen opengaan. Een auto reed naar binnen en ik hoorde het alarm ‘wiep-wiep’ zeggen. “Jaaay! Lamin is thuis!” Toen Bouba als eerste door de deur naar binnen kwam, en ik ‘hoi’ mompelde, en daarna vroeg waar Lamin nou bleef, zei hij dat hij er niet was. Ik snapte er niks van… Bouba was binnen gekomen mét sleutels. Lamin en ik zijn de enige met sleutels voor de poort en het huis. En ik hoorde toch een auto het plot op rijden, met een alarm? Ik keek uit het raam en zag geen auto… (“Huh?! Misschien ook eens wat Haloperidol regelen bij Annemarie”). “Wie is hier dan? Ik hoorde een auto, een alarm?” “Ja, DJ Malta is er. Z’n auto kun je vanuit daar net niet zien door de mangoboom.” …Pf! Dat is ook zo, Malta’s verotte, donkerblauwe auto met op alle mogelijke stukken wit plamuursel had óók zo’n alarm (wáárom vraag je je dan af…).  “Waar is Lamin dan?” “Die is ‘out’, komt dadelijk wel, had mij de sleutels mee gegeven, omdat hij niet wist of jij er al was.” Wij dvd’tje verder afkijken, beetje kletsen… Bouba die ataya op het gasfornuis maakte (haha!), en toen ging rond half 6 de deurbel. “JAAY! LAMIN!” Die had immers geen sleutels bij zich, dus moest hij wel aanbellen. Ik ga naar de deur, en doe hem open met de gedachte dat Lamin aan de andere kant staat. “Heeeey my darling!” “Heeey Khaddy! Oh en hoi!” Lamin’s jongste zusje liep het plot op met een vriendin die een buurmeisje bleek te zijn en Nehneh heette. Ze kwam even haar ‘princess’ opzoeken. Van top tot teen gestyled; gouden pumps, zwarte broek met roze bloemen, gouden riem, roze shirtje met gouden randjes, grote gouden tas, zonnebril, paarse (eyeliner-)wenkbrauwen en een aan haar eigen haar genaaid haarstuk dat stijl haar bevatte. Als een soort Beyoncé stond ze tegenover me. En daar stond ik. Mijn ogen op half zeven, een bruine driekwart broek aan, een pantervlekjes hempje, een bol pluis op mijn hoofd, mijn nikes onder het stof en het zweet gutste me van het hoofd af. Ik kwam net van mijn werk en zat, voor Malta kwam al te wachten op het verwarmde water van de heater, maar door een gesprek en de daaropvolgende ataya had ik nog niet de tijd gevonden te gaan douchen. Ik voelde me nóg viezer, stinkender en lelijker dan ik me daarvoor gevoeld had. Poosje met z’n allen gepraat, en de dames een fanta’tje opengewipt waar ze vrolijk aan zaten te lurken, tijdens een hoop praten en hysterisch lachen.

Even later vroeg ze me ‘Zullen we even naar je huis gaan?’ House staat hier voor ‘kamer’. De mensen op Campama noemen hun kamer, die ze delen met 3 anderen ook hun huis. Nou daar gingen we, als vriendinnen die elkaar al jáááren kenden, ‘de dikke en de dunne, de beauty and the beast’, liepen we naar de slaapkamer om op het bed neer te ploffen en veel te praten over dingen die plaats hadden gevonden (de oom van Lamin en Khaddy die een week geleden was overleden enzo). Daarna had ze ook een cadeautje voor me, uit Senegal meegenomen. Blijkbaar keek ze er niet naar hoe ik eruit zag,terwijl ik dat wel van haar deed, en me er zo pijnlijk bewust van mijn uiterlijk op dat moment, werd dat ik me niet op mijn gemak voelde, zoals ik daar zat. Misschien kon het haar niet schelen en begreep ze wel dat ik pas terug was van mijn werk. Ik kreeg een kettinkje met ‘porseleinslak-schelpjes’ zoals zo mooi genoemd in ‘Onder de vrouwen van Dulaba’, van Mark Hudson en groene, gele en rode kraaltjes. En, nou daar was ’ie! Ze had het me al eens gezegd, een vijfdelige binbin. Dit zijn kralen, gerijgt aan elastiek, om om je heupen, onder je broek of rok te dragen. Veel jonge meiden dragen ze eigenlijk express hoger. Het schijnt, ook vanuit het boek van Mark Hudson, dat ik dit weet, dat de binbin opwindend is voor de mannen. Als een vrouw danst, en ze schud haar heupen, komen de kraaltjes tegen elkaar, die daardoor geluid maken. Mark schreef in z’n boek dat als vrouwen kinderen hebben gekregen, en de mannen hen eigenlijk niet aantrekkelijk meer vinden om seks mee te hebben, dat ze dan in elk geval nog opgewonden konden worden van de binbin’s, die in het boek van Hudson ‘jo-no’ genoemd worden.

Oh. En toen viel het stroom uit… >< Handig dat dit ding ook op een accu werkt, haha.

Ik wist het eerst niet, maar ik vind het leuk staan, die kraaltjes! J Misschien nog eens 5 in een egale kleur (zag laatst een vrouw met een aantal compleet witte) opscharrelen.
Even later belde Lamin. “Waarom heb je niet gebeld dan, dat je kwam?” “Ik heb geen credit. En trouwens, ik kwam ook niet voor jou!” antwoorde ze. Khaddy en ik gaan nog samen shoppen. Dat heeft ze me belooft. Lijkt me leuk, zij kent de plekjes hier wel. Echt een heel leuk mens. Denk dat dat één van de enige meiden is die ik heb leren kennen hier die ik wél mag. En dat het dan ook nog een zusje van Lamin is, is voor Lamin helemaal goed. “Die kent hij tenminste”. Haha.
Dit bericht wordt nu wel erg lang… Even wat foto’s dan maar en dan ga ik maar weer eens! Dikke kus!

-xX