Maandag,

16 april 2007

“Sun is shining, the weather is sweet”

Hoera voor Nederland! Daar is het ook heerlijk weer, heb ik vernomen. Hartstikke fijn! J

Ik ben even aardappeltjes aan het koken om dadelijk te gaan bakken. Het is nu nog licht, dus moet ik daar maar even van profiteren; Je weet maar nooit!
Gisteren hebben we namelijk 4 uur zonder elektriciteit gezeten… Had het nog niet eerder meegemaakt dat dit zolang wegbleef! Wat een ongemak zeg. Wat ben je dan alweer verwent eigenlijk, haha. Als het aan de cashpower ligt, is het je eigen schuld, en dat kun je zélf verhelpen. Nu was het wachten… >< Meestal duurt het een half uurtje, maar 4 uur lang geen licht (van 16.30uur t/m 20.30uur)… Pfoe! Maar goed, dat hebben we ook weer overleefd.

Ik zou gisteren met Lamin naar Jokor in Serrekunda gaan, daar trad een Senegalese artiest op. Iedereen was hier hartstikke suf aan het zijn, en lag half te slapen, dus ik dacht ook maar even een uiltje te knappen voor het programma aan. Had alleen bedacht dat ik het dan maar direct goed aan zou pakken, en ben op mijn gemak in bed gekropen; Haaaaaaa! Even later stond Lamin ook in de slaapkamer. “Huh? Hehe. Wat doe jij hier? Ik dacht dat je buiten stond.” “Uhr nee, ik ben hier. Even een klein dutje doen hea.” “Maar wie staat er dan buiten te praten?” “Bouba wellicht?” “Hm… Ja.” *Boem*, en daar lag ook Lamin onder de wol. “Pfff, ik ben moe.” “Ik ook.” “Beter blijf je dan thuis, Jor.” “Jaaa! En jij dan?” “Ja, ik hoef geen entree te betalen, dus ik ga wel.” “Maar jij bent ook moe!” “Hmhm.” (Toen 22.30uur) En adoem, we sliepen. Werden om 01.19uur wakker. “Jor?” “…Ja…” “Waarom heb je me niet wakker gemaakt?” “Hoe kon ik dat nou doen? Ik lag toch zelf ook te slapen.” “…Oh ja.” Haha. Idioot. Hij nog snel onder de douche, ik weer met kaarsjes aan de gang, gezien de stroom wéér weg was. Dit duurde nu niet heel lang, en ik had gelukkig toch nog de kans een tosti in het ijzer te stoppen. Ik had zoooo’n honger. Hij zich dus toch nog weer opdoffen om uit te gaan, hij hoefde immers niet te betalen… Haha, wat een reden om toch te gaan! Dat slaat weer alles.

Ik ben weer aan het proberen mijn oren op te rekken. Ben gewoon begonnen met het dragen van normale knopjes, om te kijken of mijn oren ook weer gingen irriteren; Hurray! Nee!

Zit nu links op 5mm en rechts op 6mm. Lamin vroeg me er vanochtend naar, en hij blijkt ineens, na zijn enorme afkeuring omdat dat allemaal ging irriteren en doordat ik er een infectie van had opgelopen, erg enthousiast over het hele gebeuren. Toen hij mijn tunnels met diamantjes zag ging hij helemaal gek. Hehe, vet leuk. “Kan ik dat ook niet proberen dan, zo’n groot ding erin doen?” “Ja maar lieverd, dat moet in stapjes…” “Ja. Oh. Doet dat pijn dan? Of gaat het er heel makkelijk doorheen?” “Uhr, nee. Dat doet pijn ja.” “Hm… En hoe is het nu met jouw oren dan?” “Ja goed, nog wel. Als het nu weer misgaat, dit is puur een test, dan ga ik alles verkopen.” “Nee! Dan wil ik het gebruiken!” “Hehe, dan moet je wel tot 8mm door. LEUK!” “Hm…”
Haha, we zullen zien! Vond het erg grappig, hij is ineens helemaal om. Ik hoop écht dat mijn oren nu mee gaan werken, veel vertrouwen heb ik er nog niet in. Maar we zullen het eens aanzien. Doel van me is nu om op 8mm te komen en glazen plugjes erin om het erop te laten helen. Heb het idee dat de stretchers met het slapen, zweten en gutsen niet zo goed zijn. Dat ze daar ook geïrriteerd van worden ofzo.
Ik zal eens even zien of mijn aardappeltjes afgekoeld zijn en ik ze kan gaan knippen (huhuh!).

Dikke kus!

Vrijdag,

20 april 2007

“Last time I saw her… Psychiatric hospital…”

Deze week heb ik van alles beleefd. Het begin was saai, en eergisteren had ik een vrije dag van mijn stage. Ik besloot een eind langs het strand te gaan lopen, van Bijilo naar Senegambia. Over het strand een kippeneindje, maar als je het stuk langs de weg gaat lopen ben je er gauw zat van, in de brandende zon en met elke seconde scheurende auto´s naast je. Voor mijn gevoel zat ik dan nu in Senegambia. Nu opzoek naar de strandkant van het Senegambia Beach hotel. Eerst dacht ik dat men de boel zo over de kop gegooid had in dat hotel, dat ik bijna bij Kairaba naar binnenstapte. Even een toubab (hehe) gevraagd welk hotel dit was, en ik ben nog één hotel verder gelopen.
Ik liep wat gedesoriënteerd het terrein op, tussen de afgeslagen zandblokken die het strand en het(opgehoogde?) privé-strandje van het hotel scheidden.

Wat een enorm waterparadijs heeft dat ooit zo vertrouwde hotel gekregen zeg! Wel heel mooi, maar ik vond het wel overweldigend. Echt enorm groot. Ook net of het zwembad niet bij de rest van het hotel paste, en er veel te luxe en modern voor was…

Eindelijk het pad terug gevonden wat ik nog kende, had ik alweer een medewerker van het hotel achter me aan. Man van een jaar of 40 denk ik. Hij zat wat te bazelen over mijn haar, en ik greep de gelegenheid aan om te vertellen dat het hier zo veranderd was. “It changed here.” “Huh? You want to change money?” Haha, hij snapte d’r niks van, hij dacht waarschijnlijk dat ik in het hotel zat, en veranderingen had het hotel niet doorgemaakt in de twee weken dat de meeste toeristen in het hotel spenderen. Ik vertellen dat ik 3x in het hotel verbleven had, en dat ik een eindje was komen wandelen vanaf het strand. Dat ik van Abdoulie had gehoord over het zwembad, en dat dan gelijk ook even wou zien. En waar ik dan nu woonde, en met wie. Oh ja! Ja! Die kende hij wel! … Sjongejonge, ik had niet anders verwacht. Haha! Even doei gezegd, en ik zei dat ik Lamin de groetjes wel even zou doen. Toen door het hotel verder gebanjerd en op de straat uitgekomen. Mijn dreads verkocht voor een compound in Serrekunda ofzo, aan een man die bij de militairen stond bij de hotel ingang.

Ik had besloten even wat patatjes te gaan eten bij Ali Baba, en dan of over het strand, of met een taxi terug zou gaan naar Bijilo. Op het terras van AB aangekomen na menig “HEEE! RASTABABY!!” genegeerd te hebben, zag ik een bekend gezicht. Gezien mijn ouders wel op het Gambia prikbord actief zijn, was ik eens mee geweest naar een Afrikadag in Almere, waar de prikkers elkaar aan het einde van de dag ook zouden ‘meeten’ (Vet new school! En hip en modern, enzo!). Daar op het terras zat Joyce, ik had haar ontmoet in Almere, toen ik gedwongen in de kou zat te koffieleuten met al die mensen die mij niks zeiden, gezien ik nooit op het prikbord zit.

Daar aangeschoven, die vergat haar plan naar Tanji te gaan, en zijn we samen, na lang gepraat te hebben naar de Dutch Wale gegaan @ de straat naar beneden bij Palma Rima.

Dat scheen een Nederlandse bar/restaurant te zijn, waar ze ook kroketten, frikadellen en hamburgers verkochten. Dat klonk me goed in de oren, en ook toen ik hoorde dat de kroketten uitverkocht waren, besloot ik mee te gaan.

Voorgesteld aan een hoop mensen die daar waren, en het bleek dat de helft van het eigenarenduo een man was uit Bellingwolde, Gerrit. Hehe. Echt leuk. Hij had het restaurant opgezet met Helga, een vrouw uit Brabant.
Joyce zei me dat Hettie en Jan ook in aantocht waren, “who are Hettie and Jan?”, en stelde me aan ze voor. Erg leuke mensen, en toen Lamin me op wou halen, en arriveerde in de bar, is hij een uurtje later weer vertrokken om mij daar te laten zitten.

Het was een dolle boel, echt erg gezellig. Flink gerock ’n roll’ed met Tony en Ted, die het vertikten The Doors, Jimi Hendrix, Deep Purple, Led Zeppelin en Herman Brood te spelen. Verdeurie! “Ja dat kunnen die Gambianen (bas en drum) niet spelen..” AAAH! ><” Na een aantal keren vastgegrepen te zijn door twee opa’s die met me wilden rock ’n rollen, ben ik om 22.30 wankelend naar buiten gestapt en heb een taxi geregeld. Chillen, dat was een of andere muffe rasta en we zaten chill peukjes te roken in zijn taxi. Hup naar Lama Lama, waar alles me voor mijn ogen draaide, en ik écht behoefte had aan cola. Weer redelijk op de wereld kreeg ik de wind van voren van Lamin, dat ik teveel gedronken had, en daar was ik natuurlijk niet blij me. “No one tells ‘The Jorna’ what to do”, in elk geval niet op een toontje die klinkt alsof hij mijn vader en moeder tegelijk is. Sjonge jonge…
Maar dat is allemaal weer klaar en opgelost.

Gisteren om een uur of 17.00 weer naar de Dutch Wale vertrokken. Jan, Hettie en Joyce zouden weggaan, vrijdags, en we hadden bedacht dat we elkaar nog even nuchter onder ogen moesten komen.

Hettie had de nacht daarvoor een aantal ribben zwaar gekneusd na een val van een trapje in het hotel, en Joyce had de hele nacht naar de wc pot liggen staren. Haha! Dan ben ik toch blij op tijd weg gegaan te zijn.

Jan en Hettie waren dus nergens te bekenen en ik ben aan tafel gaan zitten bij Helga en Joyce. Was erg gezellig, en met een frikadel speciaal (HAAA! J) in mijn mik, kon ik de wereld weer aan, en ben met de taxi naar Senegambia gegaan. Daar zou ik Malin ontmoeten, de vriendin van Lamin Fatty, Saho’s mixin’ man. We zouden dan samen naar Bijilo gaan en daarna stappen in de Wow!. Om half één vanuit Bijilo naar Senegambia terug. Mbaye bellen “Sliep je?” “Nee ik sliep niet.” “Ik weet zéker dat je sliep!” “Nee hoor.” En jawel, hij sliep wel, bekende hij toen hij hier voor de deur stond, haha!

Aangekomen bij de Wow! begon het al goed met een aanzoek van de portier. Daarna echt cónstant aangesproken, aangeraakt, half aangerand. Heel onplezierig. Snel naar buiten gevlucht en onze mannen gebeld. Die waren net klaar en kwamen ons snel te hulp schieten.
Ik wist wel dat het vreselijk was, maar ik had gedacht dat ik het wel kon handelen, én zo vreselijk! Sjongejonge, ik voelde me net een homp vlees bij de slager die iedereen wilde hebben omdat het één of andere prijs gewonnen had. Vreselijk! Ik was zo blij dat Lamin, op teenslippers, iets met likdoorns en geen schoenen aankunnen haha, daar was om me te redden. Snel naar huis, nog mijn verbazing uitgesproken om dat vreselijke volk daar, wat hij natuurlijk allang wist. “That’s why sometimes I don’t like you to go out alone…” 

Verder heb ik weinig beleefd…

Lamin is al weg sinds vanmorgen. Geen idee waar hij is, zal hem dadelijk eens bellen.

En dan gaan we nu even een pannenkoekje eten, jawohl.

-xX

P.s. Tunnels ga ik opgeven, zijn weer enorm geirriteerd…