Dinsdag, 26 juni 2007

“Als je geduld hebt, zal God je geven wat je wilt”

De laatste loodjes…
Nog 4 dagen…

Nog VIER dagen!
Op naar de regen en de 18 graden… Hmpf. Ik ga het KOUD hebben. Vreselijk!

Dat zal al iets zijn waar ik énorm aan moet gaan wennen. Ik heb een half jaar vreselijk heet weer gehad, dus dat wordt me een omschakeling…

Lamin heeft zijn visum gekregen, dus die vliegt vrijdag leuk met me mee. Hehe!

Hartstikke tof. Ik heb er zin in!

Verrassingen op het programma als ik Jenny moet geloven. Jaiks. Dat wordt nog wat als ik thuis ben. Ik ga hard mijn best doen om in het vliegtuig te slapen. Dan kan ik zaterdag gewoon functioneren, en wellicht even wat gaan drinken in de kroeg, ’s avonds.
Maar dat ligt allemaal aan de omstandigheden. Misschien ben ik wel bek af. We zullen zien!

Nog even en ik kan handtekeningen gaan uitdelen volgens mij…

Toen ik gisteren op de Serrekunda markt was, werd me door een Nederlands meisje gevraagd of het zou kunnen dat ze mij op internet gezien had. Of ik mijn eigen site had, en of ik degene was die hier al een aantal maanden was. “Uhr ja…”. Vond het heel bizar…
Lamin is pasgeleden op tv geweest. Z’n clip draait, en 2 week nadat de clip uit was, kreeg ik de mededeling dat GRTS (Gambian Radio and Television Service, hét kanaal van Gambia, en ook het enige) hem graag wilde interviewen voor ‘Goudi Samdi’, een tv programma van 2 uur dat zaterdag ’s avonds van 0.00uur t/m 2.00uur uitgezonden wordt. Hij wordt dagelijks aangeklampt; “Hee, ben jij niet Lamin Saho? Ik zag je op tv.”
Haha, erg grappig. Ik maak er ook steeds grapjes om ‘Nou Lamin, als dit zo doorgaat dan ga ik me verstoppen.’ ‘Ja maar het is mijn werk hea, ik ben muzikant!’ ‘Haha, ja en al die aandacht vind je maar wat mooi natuurlijk!’ ‘You see!’. Haha.

Ik was eigenlijk niet meer van plan hier nog iets te posten. Gezien ik al mijn toetswerk voor school af heb, hoefde ik het net niet meer op. Toch wel, want ik ben mijn eindverslag compleet vergeten mee te sturen… >< Nou vooruit maar dan. Vandaag nog een gaatje gevonden om het te regelen allemaal.
Morgen heb ik het druk. Om 10.00uur naar het kantoortje van Travelpoort om tickets te halen, even kijken of ik de vlucht daar ook kan herbevestigen. En dan door naar Kairaba Shopping Centre, een taart halen, om vervolgens om 12.00uur op Campama te zijn, samen met Lamin, om mijn afscheid te ‘vieren’ daar.

Donderdag naar de family-compound Saho, om mama Saho en zusje(s?) Saho nog even te zien.

Vrijdag mijn koffer inpakken, het huis op orde maken, de koelkast plunderen en dingen weggooien.

Maar eigenlijk verlopen mijn laatste dagen vrij relaxt. Opzich wel jammer, want nu heb ik niks om handen om de tijd sneller te laten gaan; mijn toetsen zijn af, al mijn boeken zijn allang uit, eigenlijk heb ik dus ook niks meer te zoeken op de computer en al mijn missies qua winkelen zijn voltooid… Op het strand heb ik gisteren gelegen, de negers van me afslaand, met het gevolg dat mijn hoofd gisteren zo rood was als een kreeft. Ik schat in dat de zonnebrandcrème over datum is en écht niet meer werkt (12-2006… Hehe…). Ik had het al wel gezien, maar vond dat het zo’n vaart niet zou lopen. Een half jaar later kun je dat nog best even gebruiken… Ik wist ook niet dat die meuk een einddatum had? Gezien de stoffige berg zonnebrandcrème die wij in de zonnebankkamer thuis hebben staan… Hm. Frappant. Dat mag alvast op het lijstje ‘meenemen naar Bijilo’.

De muur is omhoog getrokken, en ik vind het een heel fijn idee dat men er nu niet zomaar meer in en uit kan springen.
De vooruitzichten voor het nieuwe Campama zijn hartstikke okay! Ik heb afgelopen week de tekeningen voor het gebouw gezien, en dat ziet er hartstikke goed uit. Ik ben heel erg benieuwd hoe het nu uiteindelijk zal worden, maar ik denk dat het voor de staff, en voor de cliënten, echt een verademing zal worden.

Ik zal straks ook eens even een kijkje nemen op de Occultfest-site. Hopelijk lukt het me vanaf hier een kaartje te reserveren, en een girlie te regelen. Ik ben benieuwd, anders moet het zaterdag maar even, als ik weer zu hause ben.

Ik heb een hele gave jurk laten maken hier. Beetje seventies achtige stof, met groene bloemen, goud draad en bruine stof (moeilijk uitleggen…), die ik vorige week ergens in Serrekunda opgescharreld heb, en in Dippakunda heb laten naaien. Heel mooi geworden. Ben er echt blij mee. Heb een ‘boobtube’ (top zonder bandjes), een wijd uitlopende rok en een stukje stof voor in mijn haar. Ik vind het goed geslaagd!

Summer’s almost gone…
Almost gone,

It’s almost gone.

Where will we be…

When the summer’s gone.

Where will we be, where will we be….

At night we swim and laugh and sing

When summer’s gone, where will we be…

We had some good times, but there gone

The winter’s coming on, summer’s almost done…

Tot heeeeel gauw!!

-xX

Jorna

Zaterdag, 2 juni 2007

“Mad Mango Season”

Een periode van 3 week waarin ik niks geschreven heb. Mijn ouders waren hier, dus wellicht verklaart dat het! Houdt wel in dat ik nu heel veel te schrijven heb.. Hmpf!
Pap en mam zijn gisteren terug gegaan naar Nederland, gisteren nog 4 weekjes dus voordat ik zelf op het vliegtuig zal stappen. Wat gaat de tijd ineens snel!
Ben mijn laatste toetsen voor school aan het afronden, en dat gaat allemaal nog voorspoedig. Heb het nog steeds heel erg naar mijn zin op Campama. Wat zal ik iedereen daar missen…..
Het sponsorgeld is in zijn totaal besteed aan Campama. Natuurlijk had ik nóg te weinig, en heb ik niet alles kunnen doen wat ik wou, dus sponsoren zijn nog steeds hartstikke welkom. Het geld is besteed aan de generator, naaimachines, nieuwe horren voor de ramen in de keuken, muzikale activiteiten (waar ik een aantal djembee’s voor heb aangeschaft), een nieuwe ‘ghetto blaster’ omdat de enige die er op Campama was, kapot was. Deze wordt gebruikt in de OT (Occupational Therapies), onder het naaien bijvoorbeeld. En dan was ik al door het geld heen… Ik ben iedereen die gesponsord heeft voor Campama écht hartstikke dankbaar!! Ik heb in elk geval goede dingen gedaan met het geld wat ik tot mijn beschikking had voor de instelling, en ik ben blij dat ze me zo dankbaar waren voor de hulp die ik financieel kon bieden.
En, de eerste regen zit erop! Zondag, twee week geleden ofzo. Was erg gaaf. Ook eerst de enige regen gebleven. Het was wel een beste bui, denk in totaal 2 uur ofzo. Echt bijzonder. Hoop alleen wel dat er niet meer gaat vallen in de 4 week die ik er nog ben.. Bluh! Ook direct maar ’s avonds malaria medicatie opgehaald, voelt toch wat meer safe.
We hebben vorige week vrijdag (25 mei dus) een barbecue georganiseerd voor vrienden van ons hier. Lamin heeft er met zijn band opgetreden, en het was erg leuk. Na de barbecue, en toen de muziek begon, zijn er nog mensen uit Bijilo en van het winkeltje enzo gekomen, die helemaal uit hun dak gingen, haha! Was zo mooi om te zien, die mensen hebben anders nooit wat. Echt gaaf.
“De kater achteraf” zoals mama dat zo ‘mooi’ noemde, begon de volgende dag om 6.45uur. Mama klopte op de deur, en vroeg naar Lamin. Er was een raam kapot gemaakt, en de security wilde weten of er iets weg was. Heel vaag verhaal… Wij eruit, bleek het muskietennet voor een groot deel opengesneden te zijn in de kamer waar Lamin zijn kleding e.d. bewaard. Er stond een tas vlak bij het raam, waar zijn Afrikaanse jurken inzaten omdat hij ze pas geleden een speciale verf/was/stoom beurt had laten geven. En inderdaad, er was een grote hoeveelheid jurk/halve jurk weg… Godsamme! Wat was ik vreselijk kwaad! Hoe kan dat gebeuren als je security hebt?!?! Wij naar buiten lopen, en we zagen al zijn jurken netjes opgestapeld onder het raam liggen met één schoen erop en één ernaast… Heel bizar! Er bleek dus niks weg te zijn. De security’s verhaal klopt niet, hij sliep waarschijnlijk want ze hadden veel tijd nodig voor wat ze gedaan hebben. Het is in elk geval ’s ochtends gebeurd, rond 05.30uur. We denken dat het iemand was die op de barbecue was, en later terug gekomen is ofzo. Anders is het te toevallig dat het op de ochtend na zo’n partee plaatsvindt. Er bleken nog drie andere muskietennetten ingesneden te zijn, waaronder twee in onze slaapkamer, en één in de slaapkamer naast de keuken. Zijn gelukkig dezelfde middag nog vervangen door de securitycompany.
Die avond kwamen we thuis van een optreden dat Lamin had in ‘2 Coconut’, één of ander aftands, in de ghetto’s van Serrekunda gelegen, sinister barretje. Toen we uit de auto stapten en even doorliepen, kronkelde er een (de derde al sinds ik hier ben) slang over het plot. Lamin, heldhaftig als hij is, maakte hem af, en sloeg als een gek op het hoofd van het beest, dat zo plat als een dubbeltje werd, wat aan de onderkant openspleet en bloed gutste. Ieew! De security heeft hem over de muur gegooit.
We zijn afgelopen maandag (geloof ik) naar de reptielenfarm in Kartung (na Gunjur) in het meest zuidelijke deel van Gambia geweest. Was erg interessant, en we weten nu een beetje voor welke slangen je bang moet zijn en welke niks doen. De slang die we dood hebben gemaakt die zaterdagavond, heb ik later nog vastgehouden. Het bleek een ei-etende slang geweest te zijn. Eén dood voor niks dus… Vind het wel lastig om alle slangen uit elkaar te houden, ze lijken zo op elkaar… Er zijn 43 soorten in Gambia, waarvan slechts 9 dodelijk giftig.
Ik vond vooral de kameleon te gek, die ogen! Haha, en die pootjes zijn lief. En de schildpadden vond ik ook tof, natuurlijk. Hehe.
Verder wordt onze muur opgehoogd, een groot deel van het plot ligt nu vol met blokken (stenen) voor de muur. Uhrm, en verder… Nou niet veel eigenlijk.

——————————————————

BLIJ BLIJ BLIJ !!!!!!!!!!!

Ik kreeg vandaag een mailtje waar ik héééél erg blij van wordt. Ik zal er even een stukje van copieren zodat jullie dit ook kunnen lezen.

Lees je web-log met enige regelmaat. Ben er via je moeder terecht gekomen nadat ik wat Gambia-vragen had gesteld op het internet. Momenteel zijn wij bezig met een grote Aktie voor een nieuw te bouwen Campama ziekenhuis. De aktie loopt als een trein en het moet mogelijk zijn om een paar ton aan Euro’s binnen te halen voor nieuwbouw. We hebben hierover volop contact met de Stichting Tanka Tanka alsook met de jou wellicht bekende Anna Bouman.

Dank je wel Frans en natuurlijk alle anderen voor jullie inzet t.b.v. New Campama. Ik hoop samen met jullie dat het een succes gaat worden.

DUIZEND MAAL DANK!!!!!!!!!!!!!!!!

Nog 4 weekjes en dan kom ik weer aan op Nederlandse bodem…! Wiiiiiew! Haha. Hopelijk samen met mijn man die ik dan chill als kussentje kan gebruiken in het vliegtuig, hehe!

Tot snel mensen, wie weet beleef ik nog iets wat ik ga schrijven, misschien (ik zeg ook misschien hea!) is dit het laatste berichtje wel…

Kuskus!
xX

  Woensdag, 9 mei 2007

“Alsaamadeh!”

Pffffff… Dit typende zweet ik zo’n soort uit m’n jasje… Wat is het, na een periode van veel bewolking, koude en veel wind, weer stikheet hier in Afrika! Lamin mopperde toen het zo koud was, en sliep nu zelfs in een longsleeve. “Ik weet het niet hoor, Jor. Ik snap er niks van! Het is zo ongelofelijk koud! Dit soort kou ken ik alleen maar in Europa. Hier, moet je voelen! Mijn handen en voeten zijn zo’n soort bevroren…! Dat heb ik vooralsnog alleen maar gehad toen ik in Europa was.” Iedereen klaagde erover. Als ik ’s ochtends buiten zat te wachten op de ambulance, vergezelt door een Plaza, Piccadilly of een Marlboro (of light!) (…Dat ligt eraan wat er op dat moment voor handen was in Moussa Tapalapa’s fula winkeltje) en hele hordes vrouwen naar de waterpomp zag lopen met gekleurde plastic wastobbes, emmers, jerrycans en lege emmers waar vroeger mayonaise in zat, zag ik dat er iets anders was aan de groep vrouwen. Ze liepen langzamer en waren dik aangekleed. Niet dik en mooi aangekleed; nee, je bent aan het werk, en waarom zouden je dikke kleren fashionable moeten zijn? Ten slot van rekening woon je in Afrika. Daar is het wárm. Over het algemeen genomen dus! Daarom zag ik, in plaats van felgekleurde faneau’s en hoofdbanden in de mooiste kleuren en samenstellingen, nu een groep grauw geklede vrouwen. Het leek, zoals mijn cliënten dat in Campama doen, of ze gewoon een oud bedlaken om zich heen hadden geslagen. Weer anderen hadden een trainingsjack aan. Jeweetwel, waarvan je vroeger zo’n heel pak had, voor als je een sportdag van school had of voor op de camping. Van die vreselijke, glimmende, bijna fluoriserende en pijnlijk aan de ogen-jasjes, met jaren tachtig motief.

Ik zelf zat op het stoepje voor onze compound met een vest, een sjaaltje, én een driekwart broek. Met het gevolg dat mijn onderbenen doormidden gescheurd werden door de wind, en er nog net geen ijspegels aan groeiden.
Gelukkig is dit weer verdwenen. Gelukkig! Nu droogt mijn wasgoed sneller, en kan ik weer gaan zwemmen, als ik dat aandurf na die enorme kwallen te hebben gezien op het strand. Écht enorme kwallen. Brrr! Nu is het in elk geval weer tijd om over het stikhete weer te klagen. En als het we het hebben over het klagen over de weersomstandigheden, zijn Gambianen eigenlijk net Nederlanders.

Door de hitte van nu ben ik na een dag stage echt he-le-maal kapot. Ik kan niet meer praten, na een hele dag geluisterd en gepraat te hebben met de cliënten. De enige waarvan ik het wel trek als hij een gesprekje aan knoopt is Lamin. Maar die heb ik dan ook een dag gemist natuurlijk. Hihi! Op het moment zie ik hem maar een uurtje of twee per dag, hij heeft het hartstikke druk. Hij is bezig met opnames, radio interviews waarin hij bellers te woord staat, optreden, en video’s maken. Misschien wordt mijn vent wel beroemd! Haha. Hij heeft een vriend van vroeger die bij Radio/TV Gambia werkt, DJ Malta. Leuke vent met heel veel contactjes. Ook met beroemde reggae artiesten in Jamaica waarmee hij heeft samengewerkt. Zou leuk zijn voor Lamin als het allemaal een succes wordt, ik gun het hem van harte. Al is het wel moeilijk dat ik hem zo weinig zie, maar ik snap dat dat bij z’n werk hoort. Heerlijk vind ik het, als ik op een vrije dag mijn ogen open doe, en naar hem lig te kijken. Even later gaan zijn ogen dan ook open, en kruip ik lekker tegen hem aan. Prrr! Daarna gaat meneer douchen en maak ik snel een ontbijtje voor ons klaar; heeft hij wat in z’n maag en kunnen we even samen eten.

Ik heb nog iets van D55 om te overleven tot mijn ouders vrijdag a.s. weer komen voor 3 weekjes. Ik leef dus vooral op brood (tapalapa wel te verstaan…) met boter, water en de gratis lunch die ik op Campama krijg. Echt vervelend, raak er beetje gestresst van. Hoop ook heel erg dat de cashpower er niet mee stopt voor vrijdag. Kreeg vanmorgen D300 in mijn handen gedrukt van Lamin; “Voor als je iets nodig hebt, Jor. Credit voor je telefoon ofzo.” Stond even met mijn oren te klapperen… Voel me alleen zo bezwaard dan, zo afhankelijk, dus wou het hem ook terug geven “We redden het zo wel tot vrijdag, schatje.” “Nee, het is mijn geld, en ik heb het je gegeven, hou het nou maar.” En bijna gekrenkt doordat ik het terug wou geven heb ik hem maar snel bedankt en gaf ik ‘m een kus. Gisteravond was ‘ie thuis gekomen met zoete broodjes en een pakje boter (lees; dat is het enige dat, samen met een rookworst, tube mosterd, één ei, fles water, tube ketchup in de koelkast staat nu). Aaaw! Ik zie nu echt een heel andere kant van hem. In plaats van dat hij afhankelijk is van mijn portemonnee, is het nu compleet omgedraaid. Op een gegeven moment voelde ik me alleen maar grotendeels als ‘bank’ dienen, maar ik zie nu, en dat is het voordeel dan weer van een situatie als deze, dat dat helemaal niet het geval is. We helpen elkaar als we moeilijkheden hebben met zulke dingen, en dat vind ik eigenlijk erg mooi.

Vorige week donderdag, toen ik pas thuis was van mijn stage, rond 16.15uur, zat ik even in mijn eentje een dvd’tje te kijken. Niet veel later hoorde ik de kleine gate opengaan, om vervolgens de grote gate te horen opengaan. Een auto reed naar binnen en ik hoorde het alarm ‘wiep-wiep’ zeggen. “Jaaay! Lamin is thuis!” Toen Bouba als eerste door de deur naar binnen kwam, en ik ‘hoi’ mompelde, en daarna vroeg waar Lamin nou bleef, zei hij dat hij er niet was. Ik snapte er niks van… Bouba was binnen gekomen mét sleutels. Lamin en ik zijn de enige met sleutels voor de poort en het huis. En ik hoorde toch een auto het plot op rijden, met een alarm? Ik keek uit het raam en zag geen auto… (“Huh?! Misschien ook eens wat Haloperidol regelen bij Annemarie”). “Wie is hier dan? Ik hoorde een auto, een alarm?” “Ja, DJ Malta is er. Z’n auto kun je vanuit daar net niet zien door de mangoboom.” …Pf! Dat is ook zo, Malta’s verotte, donkerblauwe auto met op alle mogelijke stukken wit plamuursel had óók zo’n alarm (wáárom vraag je je dan af…).  “Waar is Lamin dan?” “Die is ‘out’, komt dadelijk wel, had mij de sleutels mee gegeven, omdat hij niet wist of jij er al was.” Wij dvd’tje verder afkijken, beetje kletsen… Bouba die ataya op het gasfornuis maakte (haha!), en toen ging rond half 6 de deurbel. “JAAY! LAMIN!” Die had immers geen sleutels bij zich, dus moest hij wel aanbellen. Ik ga naar de deur, en doe hem open met de gedachte dat Lamin aan de andere kant staat. “Heeeey my darling!” “Heeey Khaddy! Oh en hoi!” Lamin’s jongste zusje liep het plot op met een vriendin die een buurmeisje bleek te zijn en Nehneh heette. Ze kwam even haar ‘princess’ opzoeken. Van top tot teen gestyled; gouden pumps, zwarte broek met roze bloemen, gouden riem, roze shirtje met gouden randjes, grote gouden tas, zonnebril, paarse (eyeliner-)wenkbrauwen en een aan haar eigen haar genaaid haarstuk dat stijl haar bevatte. Als een soort Beyoncé stond ze tegenover me. En daar stond ik. Mijn ogen op half zeven, een bruine driekwart broek aan, een pantervlekjes hempje, een bol pluis op mijn hoofd, mijn nikes onder het stof en het zweet gutste me van het hoofd af. Ik kwam net van mijn werk en zat, voor Malta kwam al te wachten op het verwarmde water van de heater, maar door een gesprek en de daaropvolgende ataya had ik nog niet de tijd gevonden te gaan douchen. Ik voelde me nóg viezer, stinkender en lelijker dan ik me daarvoor gevoeld had. Poosje met z’n allen gepraat, en de dames een fanta’tje opengewipt waar ze vrolijk aan zaten te lurken, tijdens een hoop praten en hysterisch lachen.

Even later vroeg ze me ‘Zullen we even naar je huis gaan?’ House staat hier voor ‘kamer’. De mensen op Campama noemen hun kamer, die ze delen met 3 anderen ook hun huis. Nou daar gingen we, als vriendinnen die elkaar al jáááren kenden, ‘de dikke en de dunne, de beauty and the beast’, liepen we naar de slaapkamer om op het bed neer te ploffen en veel te praten over dingen die plaats hadden gevonden (de oom van Lamin en Khaddy die een week geleden was overleden enzo). Daarna had ze ook een cadeautje voor me, uit Senegal meegenomen. Blijkbaar keek ze er niet naar hoe ik eruit zag,terwijl ik dat wel van haar deed, en me er zo pijnlijk bewust van mijn uiterlijk op dat moment, werd dat ik me niet op mijn gemak voelde, zoals ik daar zat. Misschien kon het haar niet schelen en begreep ze wel dat ik pas terug was van mijn werk. Ik kreeg een kettinkje met ‘porseleinslak-schelpjes’ zoals zo mooi genoemd in ‘Onder de vrouwen van Dulaba’, van Mark Hudson en groene, gele en rode kraaltjes. En, nou daar was ’ie! Ze had het me al eens gezegd, een vijfdelige binbin. Dit zijn kralen, gerijgt aan elastiek, om om je heupen, onder je broek of rok te dragen. Veel jonge meiden dragen ze eigenlijk express hoger. Het schijnt, ook vanuit het boek van Mark Hudson, dat ik dit weet, dat de binbin opwindend is voor de mannen. Als een vrouw danst, en ze schud haar heupen, komen de kraaltjes tegen elkaar, die daardoor geluid maken. Mark schreef in z’n boek dat als vrouwen kinderen hebben gekregen, en de mannen hen eigenlijk niet aantrekkelijk meer vinden om seks mee te hebben, dat ze dan in elk geval nog opgewonden konden worden van de binbin’s, die in het boek van Hudson ‘jo-no’ genoemd worden.

Oh. En toen viel het stroom uit… >< Handig dat dit ding ook op een accu werkt, haha.

Ik wist het eerst niet, maar ik vind het leuk staan, die kraaltjes! J Misschien nog eens 5 in een egale kleur (zag laatst een vrouw met een aantal compleet witte) opscharrelen.
Even later belde Lamin. “Waarom heb je niet gebeld dan, dat je kwam?” “Ik heb geen credit. En trouwens, ik kwam ook niet voor jou!” antwoorde ze. Khaddy en ik gaan nog samen shoppen. Dat heeft ze me belooft. Lijkt me leuk, zij kent de plekjes hier wel. Echt een heel leuk mens. Denk dat dat één van de enige meiden is die ik heb leren kennen hier die ik wél mag. En dat het dan ook nog een zusje van Lamin is, is voor Lamin helemaal goed. “Die kent hij tenminste”. Haha.
Dit bericht wordt nu wel erg lang… Even wat foto’s dan maar en dan ga ik maar weer eens! Dikke kus!

-xX

Maandag,

16 april 2007

“Sun is shining, the weather is sweet”

Hoera voor Nederland! Daar is het ook heerlijk weer, heb ik vernomen. Hartstikke fijn! J

Ik ben even aardappeltjes aan het koken om dadelijk te gaan bakken. Het is nu nog licht, dus moet ik daar maar even van profiteren; Je weet maar nooit!
Gisteren hebben we namelijk 4 uur zonder elektriciteit gezeten… Had het nog niet eerder meegemaakt dat dit zolang wegbleef! Wat een ongemak zeg. Wat ben je dan alweer verwent eigenlijk, haha. Als het aan de cashpower ligt, is het je eigen schuld, en dat kun je zélf verhelpen. Nu was het wachten… >< Meestal duurt het een half uurtje, maar 4 uur lang geen licht (van 16.30uur t/m 20.30uur)… Pfoe! Maar goed, dat hebben we ook weer overleefd.

Ik zou gisteren met Lamin naar Jokor in Serrekunda gaan, daar trad een Senegalese artiest op. Iedereen was hier hartstikke suf aan het zijn, en lag half te slapen, dus ik dacht ook maar even een uiltje te knappen voor het programma aan. Had alleen bedacht dat ik het dan maar direct goed aan zou pakken, en ben op mijn gemak in bed gekropen; Haaaaaaa! Even later stond Lamin ook in de slaapkamer. “Huh? Hehe. Wat doe jij hier? Ik dacht dat je buiten stond.” “Uhr nee, ik ben hier. Even een klein dutje doen hea.” “Maar wie staat er dan buiten te praten?” “Bouba wellicht?” “Hm… Ja.” *Boem*, en daar lag ook Lamin onder de wol. “Pfff, ik ben moe.” “Ik ook.” “Beter blijf je dan thuis, Jor.” “Jaaa! En jij dan?” “Ja, ik hoef geen entree te betalen, dus ik ga wel.” “Maar jij bent ook moe!” “Hmhm.” (Toen 22.30uur) En adoem, we sliepen. Werden om 01.19uur wakker. “Jor?” “…Ja…” “Waarom heb je me niet wakker gemaakt?” “Hoe kon ik dat nou doen? Ik lag toch zelf ook te slapen.” “…Oh ja.” Haha. Idioot. Hij nog snel onder de douche, ik weer met kaarsjes aan de gang, gezien de stroom wéér weg was. Dit duurde nu niet heel lang, en ik had gelukkig toch nog de kans een tosti in het ijzer te stoppen. Ik had zoooo’n honger. Hij zich dus toch nog weer opdoffen om uit te gaan, hij hoefde immers niet te betalen… Haha, wat een reden om toch te gaan! Dat slaat weer alles.

Ik ben weer aan het proberen mijn oren op te rekken. Ben gewoon begonnen met het dragen van normale knopjes, om te kijken of mijn oren ook weer gingen irriteren; Hurray! Nee!

Zit nu links op 5mm en rechts op 6mm. Lamin vroeg me er vanochtend naar, en hij blijkt ineens, na zijn enorme afkeuring omdat dat allemaal ging irriteren en doordat ik er een infectie van had opgelopen, erg enthousiast over het hele gebeuren. Toen hij mijn tunnels met diamantjes zag ging hij helemaal gek. Hehe, vet leuk. “Kan ik dat ook niet proberen dan, zo’n groot ding erin doen?” “Ja maar lieverd, dat moet in stapjes…” “Ja. Oh. Doet dat pijn dan? Of gaat het er heel makkelijk doorheen?” “Uhr, nee. Dat doet pijn ja.” “Hm… En hoe is het nu met jouw oren dan?” “Ja goed, nog wel. Als het nu weer misgaat, dit is puur een test, dan ga ik alles verkopen.” “Nee! Dan wil ik het gebruiken!” “Hehe, dan moet je wel tot 8mm door. LEUK!” “Hm…”
Haha, we zullen zien! Vond het erg grappig, hij is ineens helemaal om. Ik hoop écht dat mijn oren nu mee gaan werken, veel vertrouwen heb ik er nog niet in. Maar we zullen het eens aanzien. Doel van me is nu om op 8mm te komen en glazen plugjes erin om het erop te laten helen. Heb het idee dat de stretchers met het slapen, zweten en gutsen niet zo goed zijn. Dat ze daar ook geïrriteerd van worden ofzo.
Ik zal eens even zien of mijn aardappeltjes afgekoeld zijn en ik ze kan gaan knippen (huhuh!).

Dikke kus!

Vrijdag,

20 april 2007

“Last time I saw her… Psychiatric hospital…”

Deze week heb ik van alles beleefd. Het begin was saai, en eergisteren had ik een vrije dag van mijn stage. Ik besloot een eind langs het strand te gaan lopen, van Bijilo naar Senegambia. Over het strand een kippeneindje, maar als je het stuk langs de weg gaat lopen ben je er gauw zat van, in de brandende zon en met elke seconde scheurende auto´s naast je. Voor mijn gevoel zat ik dan nu in Senegambia. Nu opzoek naar de strandkant van het Senegambia Beach hotel. Eerst dacht ik dat men de boel zo over de kop gegooid had in dat hotel, dat ik bijna bij Kairaba naar binnenstapte. Even een toubab (hehe) gevraagd welk hotel dit was, en ik ben nog één hotel verder gelopen.
Ik liep wat gedesoriënteerd het terrein op, tussen de afgeslagen zandblokken die het strand en het(opgehoogde?) privé-strandje van het hotel scheidden.

Wat een enorm waterparadijs heeft dat ooit zo vertrouwde hotel gekregen zeg! Wel heel mooi, maar ik vond het wel overweldigend. Echt enorm groot. Ook net of het zwembad niet bij de rest van het hotel paste, en er veel te luxe en modern voor was…

Eindelijk het pad terug gevonden wat ik nog kende, had ik alweer een medewerker van het hotel achter me aan. Man van een jaar of 40 denk ik. Hij zat wat te bazelen over mijn haar, en ik greep de gelegenheid aan om te vertellen dat het hier zo veranderd was. “It changed here.” “Huh? You want to change money?” Haha, hij snapte d’r niks van, hij dacht waarschijnlijk dat ik in het hotel zat, en veranderingen had het hotel niet doorgemaakt in de twee weken dat de meeste toeristen in het hotel spenderen. Ik vertellen dat ik 3x in het hotel verbleven had, en dat ik een eindje was komen wandelen vanaf het strand. Dat ik van Abdoulie had gehoord over het zwembad, en dat dan gelijk ook even wou zien. En waar ik dan nu woonde, en met wie. Oh ja! Ja! Die kende hij wel! … Sjongejonge, ik had niet anders verwacht. Haha! Even doei gezegd, en ik zei dat ik Lamin de groetjes wel even zou doen. Toen door het hotel verder gebanjerd en op de straat uitgekomen. Mijn dreads verkocht voor een compound in Serrekunda ofzo, aan een man die bij de militairen stond bij de hotel ingang.

Ik had besloten even wat patatjes te gaan eten bij Ali Baba, en dan of over het strand, of met een taxi terug zou gaan naar Bijilo. Op het terras van AB aangekomen na menig “HEEE! RASTABABY!!” genegeerd te hebben, zag ik een bekend gezicht. Gezien mijn ouders wel op het Gambia prikbord actief zijn, was ik eens mee geweest naar een Afrikadag in Almere, waar de prikkers elkaar aan het einde van de dag ook zouden ‘meeten’ (Vet new school! En hip en modern, enzo!). Daar op het terras zat Joyce, ik had haar ontmoet in Almere, toen ik gedwongen in de kou zat te koffieleuten met al die mensen die mij niks zeiden, gezien ik nooit op het prikbord zit.

Daar aangeschoven, die vergat haar plan naar Tanji te gaan, en zijn we samen, na lang gepraat te hebben naar de Dutch Wale gegaan @ de straat naar beneden bij Palma Rima.

Dat scheen een Nederlandse bar/restaurant te zijn, waar ze ook kroketten, frikadellen en hamburgers verkochten. Dat klonk me goed in de oren, en ook toen ik hoorde dat de kroketten uitverkocht waren, besloot ik mee te gaan.

Voorgesteld aan een hoop mensen die daar waren, en het bleek dat de helft van het eigenarenduo een man was uit Bellingwolde, Gerrit. Hehe. Echt leuk. Hij had het restaurant opgezet met Helga, een vrouw uit Brabant.
Joyce zei me dat Hettie en Jan ook in aantocht waren, “who are Hettie and Jan?”, en stelde me aan ze voor. Erg leuke mensen, en toen Lamin me op wou halen, en arriveerde in de bar, is hij een uurtje later weer vertrokken om mij daar te laten zitten.

Het was een dolle boel, echt erg gezellig. Flink gerock ’n roll’ed met Tony en Ted, die het vertikten The Doors, Jimi Hendrix, Deep Purple, Led Zeppelin en Herman Brood te spelen. Verdeurie! “Ja dat kunnen die Gambianen (bas en drum) niet spelen..” AAAH! ><” Na een aantal keren vastgegrepen te zijn door twee opa’s die met me wilden rock ’n rollen, ben ik om 22.30 wankelend naar buiten gestapt en heb een taxi geregeld. Chillen, dat was een of andere muffe rasta en we zaten chill peukjes te roken in zijn taxi. Hup naar Lama Lama, waar alles me voor mijn ogen draaide, en ik écht behoefte had aan cola. Weer redelijk op de wereld kreeg ik de wind van voren van Lamin, dat ik teveel gedronken had, en daar was ik natuurlijk niet blij me. “No one tells ‘The Jorna’ what to do”, in elk geval niet op een toontje die klinkt alsof hij mijn vader en moeder tegelijk is. Sjonge jonge…
Maar dat is allemaal weer klaar en opgelost.

Gisteren om een uur of 17.00 weer naar de Dutch Wale vertrokken. Jan, Hettie en Joyce zouden weggaan, vrijdags, en we hadden bedacht dat we elkaar nog even nuchter onder ogen moesten komen.

Hettie had de nacht daarvoor een aantal ribben zwaar gekneusd na een val van een trapje in het hotel, en Joyce had de hele nacht naar de wc pot liggen staren. Haha! Dan ben ik toch blij op tijd weg gegaan te zijn.

Jan en Hettie waren dus nergens te bekenen en ik ben aan tafel gaan zitten bij Helga en Joyce. Was erg gezellig, en met een frikadel speciaal (HAAA! J) in mijn mik, kon ik de wereld weer aan, en ben met de taxi naar Senegambia gegaan. Daar zou ik Malin ontmoeten, de vriendin van Lamin Fatty, Saho’s mixin’ man. We zouden dan samen naar Bijilo gaan en daarna stappen in de Wow!. Om half één vanuit Bijilo naar Senegambia terug. Mbaye bellen “Sliep je?” “Nee ik sliep niet.” “Ik weet zéker dat je sliep!” “Nee hoor.” En jawel, hij sliep wel, bekende hij toen hij hier voor de deur stond, haha!

Aangekomen bij de Wow! begon het al goed met een aanzoek van de portier. Daarna echt cónstant aangesproken, aangeraakt, half aangerand. Heel onplezierig. Snel naar buiten gevlucht en onze mannen gebeld. Die waren net klaar en kwamen ons snel te hulp schieten.
Ik wist wel dat het vreselijk was, maar ik had gedacht dat ik het wel kon handelen, én zo vreselijk! Sjongejonge, ik voelde me net een homp vlees bij de slager die iedereen wilde hebben omdat het één of andere prijs gewonnen had. Vreselijk! Ik was zo blij dat Lamin, op teenslippers, iets met likdoorns en geen schoenen aankunnen haha, daar was om me te redden. Snel naar huis, nog mijn verbazing uitgesproken om dat vreselijke volk daar, wat hij natuurlijk allang wist. “That’s why sometimes I don’t like you to go out alone…” 

Verder heb ik weinig beleefd…

Lamin is al weg sinds vanmorgen. Geen idee waar hij is, zal hem dadelijk eens bellen.

En dan gaan we nu even een pannenkoekje eten, jawohl.

-xX

P.s. Tunnels ga ik opgeven, zijn weer enorm geirriteerd…

Dinsdag, 10 april 2007 ; 17.53uur GMT

“Make me stay…”

Een aantal injecties, pillen en kuren verder, zit ik dan nu weer hier…

Lamin zei het in het begin van mijn verblijf hier al: “You like The Gambia, but The Gambia doesn’t like you. You’re sick everytime”. Ik geloof dat ik daar maar in mee ga nu. Heb de afgelopen dagen flink last gehad van mijn longen, en besloot gister, piepend en krakend, dat het zo niet langer kon. En ik ging opzoek naar een dokter. Hup, langs Ali Baba voor dé Egyptische arts die papa’s voet genezen had, toen mijn ouders hier waren in november 2005. Ze waren op zoek naar een plot om hun huis op te gaan laten bouwen, toen mijn vader geprikt of gestoken is door ‘iets’, we weten nog steeds niet wat, en daar flink ziek van is geweest. Een Egyptisch arts die mijn ouders hebben leren kennen door de eigenaren van Ali Baba (restaurant in Senegambia), heeft hem toen de helpende hand geboden. Ik legde mijn situatie aan Abbas (zoon eigenaar) voor, en hij belde al een arts, zonder dat ik er nog maar om gevraagd had. Echt super. Het bleek, hoorde ik vandaag, een andere Egyptenaar te zijn dan degene die mijn vader had geholpen. Deze man is gespecialiceerd in long-, borst en ‘dat-soort-dingen’ problemen. Met een lijst medicatie, die hier natuurlijk niet voor handen zijn, op weg naar de apotheek. Inderdaad; men had alleen maar prednisolon en doxycycline op voorraad. Terug naar de dokter met een lijstje ‘similair’ medicatie om te kijken of dat dan ook kon, bij gebrek aan. Allemaal prima, en ik heb een injectie gekregen voor mijn ‘astma aanval’, en een strip allergietabletten die ik een week lang zal gaan gebruiken. De prednisolon had ik nog in huis (Nederlands en 30mg i.p.v de voorgeschreven 5mg waarvan ik wist dat dat toch niet zou aanslaan omdat het een te lage dosering was). De doxycycline heb ik afgeslagen omdat ik pas de antibioticakuur voor mijn keel heb gehad. Ik wil die troep niet te veel, te vaak, en te snel achter elkaar in mijn lichaam. Hiermee moet het wel aardig gaan lukken, schat ik in, ook naar hoe ik me nu voel. We kijken het allemaal even aan, en we zullen zien of de verbetering vasthoudt. Heb in elk geval het nummer van de arts, en hij zei me dat ik hem kon bellen als ik last van mijn longen had, wanneer dan ook. Wel tof.

Ik heb, zoals ik al schreef in mijn vorige posting, mijn haar geverfd. Het pakje vermelde ‘intense red’ en kwam overeen met mijn haarkleur. Het pakje openende zag ik dat ik de verf in een schaal moest mixen en in mijn haar moest smeren. Alleen mijn uitgroei gedaan, want dat was het meest nodig. De verf uitgespoeld. ..En toen kon ik wel janken… Mijn oude vertrouwde kenmerkend-voor-Jorna-kleur was verdwenen! Mijn haar was zwart/paars met een rode gloed. Ik besloot de rest dan ook maar te verven zodat het verschil wat minder zou worden, maar ik baal goed. Dit is niet mijn kleur, en ik hóóp echt heel erg dat het genoeg bleekt om mijn rood er weer in te doen, na 11 mei als mijn mama en papa weer komen, mét mijn eigen kleurtje, anders moet het ontkleurd worden. GRRRR!! Iedereen hier vindt het wel mooi. Lamin: “Ja, ik vind het wel mooi. Het staat je goed, maar ik weet niet wat jij ervan vindt…” “Ik vind het vreselijk…” “Nou, ik vind het wel mooi!” Het probleem is niet dat het ontiegelijk lelijk staat, ik vind het wel mooi maar het is zo niet mij, ofzo. Hoe erg kun je gehecht zijn aan je haarkleur, haha.

Binnenkort mijn terugvlucht boeken, en als alles gaat zoals nu geplanned, komt mijn vent met me mee. Prrrrrrrrr! J Echt heel fijn!! Misschien toch nog Reggae Sundance samen, en dagjes hier en daar heen. Woei! Dat zou wel te gek zijn. Maar even zien hoe alles gaat, ik hou jullie wel op de hoogte.

De naaimachines op Campama zijn dus gerepareerd en er worden op dit moment grote lappendekens van gemaakt. Ze zijn echt heel gaaf, en toen ze mij er zo positief over hoorden praatten wilden ze er ook één voor mij maken. De cliënten naaien verschillende lapjes stof aan elkaar, en de begeleiding werkt ze zorgvuldig af en kijkt ze na op foutjes. Echt heel leuk. Soms begeleid ik een groepje cliënten met het aan elkaar naaien van de lapjes.  Ze vinden het hartstikke leuk, werken er enthousiast aan en in volle concentratie. Het maakt ze op de één of andere manier erg rustig. Echt tof om te zien. Ik heb ook kleurplaten met ze ingekleurd met wasco, en ze zetten allemaal trots hun naam op de tekening en vroegen me of hij zo mooi was. Als ik dan vertel dat ik de kleurplaat heel mooi vind, beginnen de mensen helemaal te glimmen en glanzen, om vervolgens verlegen weg te schuifelen. Zo mooi om te zien! Wat zijn die volwassen mensen dan eigenlijk maar kleine wezentjes, in feite, zo blij met zoiets kleins. Echt te gek! De kleurplaten wil ik gaan ophangen in The O.T. en ik wil graag twee grote schilderijen maken op grote stukken papier, samen met de cliënten, om The O.T. op te fleuren en ik wil er ook één hebben hangen in The Dininghall. Dat maakt de sfeer al heel anders, en het kost amper wat. De activiteit is voor de cliënten ook leuk, dus zullen ze er enthousiast aan mee werken. Ik heb het Ndey al voorgesteld, en die was al enthousiast. Erg leuk! Dat ga ik binnenkort dus proberen te realiseren, maar ik denk dat dat makkelijk te doen is.

Ik vind dit land echt zo’n fijne plek om te zijn. Ik pas er, voor mezelf, al helemaal in, en niet veel dingen verbazen me nog zo erg als in het begin, ze worden allemaal wat gewoner en vallen me vaak niet eens op. Als ik even weg moet, vertel ik dat aan degenen om me heen, en zeg er achteraan dat ik direct terug kom. Iets wat me in het begin super irriteerde aan de mensen hier; “I pee and I come back”, maar het is eigenlijk zo logisch. Mensen willen graag weten waar hun ‘(gespreks)partners’ heengaan, en wanneer ze terug komen. Dat is zo bizar en niet in te passen in onze cultuur. Als je het hier niet vertelt, gaat de belevingswereld van de mensen met hen op de loop, en die beleving nemen ze dan aan voor waarheid waardoor veel misverstanden de wereld ingeholpen worden. Soms wou ik wel eventjes zwart zijn, gewoon voor de mensen hier, dat ze mij, omdat ik blank ben, niet afzetten en geen rarigheid met me uithalen omdat ze denken dat ik ‘veel’ geld heb. Ik werkelijkheid ben ik namelijk een enorm arme sloeber, ken ik de cultuur redelijk en vind ik (Haha, hoor mij nou!) dat ik recht heb op dezelfde rechten die de lokale bevolking hier heeft. Toch blijven ze je zien als toerist, hoeveel je ook van het land, de mensen en hun gewoontes afweet. Dat zal hen allemaal een worst zijn, je bent blank, je komt dus niet uit Afrika, en dokken zul je!

Eerst moest ik er om lachen, maar na het verhaal van een medewerker van Lama Lama (Ik vergeet telkens zijn naam… Ik ben hem in elk geval nog 25 bututs schuldig voor het huren van een stoel in de bar) begin ik er toch wel wat voor te voelen. Ik ga binnenkort, als alles volgens plan verloopt, President H.E. A.J.J. Yahyah Jammeh opzoeken om hem mijn astma te laten (proberen!) genezen. Niet geschoten is altijd mis, en het lijkt me een heel speciale ervaring. Vindt het wel super eng, en ben bang dat ik stomme dingen tegen zo’n belangrijk iemand zeg, maar ik vind toch dat ik moet doen. Je weet immers maar nooit. De medewerker van Lama Lama heeft sinds zijn behandeling (2 maand geleden) zijn medicatie niet meer hoeven gebruiken. Hij had ongeveer dezelfde ernstige vorm van astma als ik, en is ook een roker. We hebben op de naamgevingceremonie van Yahya’s zus in Bakau, lang gepraat en je merkt toch dat, waar je ook bent op de wereld, mensen met dezelfde kwaaltjes tegen dezelfde problemen en neurotische gedachten (“Ik moét mijn medicatie bij me hebben!”) aanlopen. Sinds dat verhaal vind ik toch dat ik mijn ´angst´ moet overwinnen en het een kans moet geven. Morgen moet Lamin optreden in Lama Lama, en ik ga proberen die jongen op te zoeken om een afspraak te maken met de president. Hij weet immers hoe de hele procedure gaat, en wil me er dolgraag heen hebben, en wil ook wel met mij en Lamin mee. Vind ik opzich een fijn idee omdat ik me toch ga storten in iets wat voor mij zo onbekend is. Als ik meer weet, of het ritueel achter de rug is, zal ik hier natuurlijk verslag van doen.

En dan ga ik nu even een Piccadilly’tje roken. Ja. Tabee!

Koesje,
Jorna J

Vrijdag, 13 april 2007 ; 11.20uur GMT

“Le pays va mal”

Al Queda (Ga ik door voor de ijskast?!) heeft weer flink toegeslagen hoorde ik op de radio in Mbaye’s taxi. Wat vreselijk!

Ik heb verder geen idee wat er in de wereld gebeurd, maar eigenlijk ben ik daar blij om. Van het nieuws wat tegenwoordig de wereld rondgaat word je niet meer blij. Allemaal oorlog, aanslagen en ellende. Waar gaat het toch heen met de wereld?

Zal dadelijk toch maar proberen wat op te zoeken over de aanslagen, ben toch wel benieuwd hoe het er allemaal voorstaat nu.

Afgelopen week heb ik mijn (Geheime? Verstopte? Nooit ontdekte?) kant als keukenprinses ontdekt. Ik heb pannenkoeken gemaakt, kip tandoori met rijst en salade, gekookte aardappels met sperziebonen (Wat een vreselijk iets is het om een conservenblik open te maken als je niets snapt van de blikopener afkomstig uit het stenentijdperk…) en een schnitzel (kip natuurlijk, hehe). Echt fijn!
En ik heb de halve gefrituurde kip met patatjes hier ontdekt, haaaa! Dat is superlekker!

Ik drink weer koffie, kan ineens sinaasappels schillen (Nee, dat kon ik niet…), en heb nog steeds de grootste lol in het wassen, strijken en schoonmaken. Nog even en ik ga mijn naam laten veranderen. Ik heb ´Jorna´ achtergelaten in Nederland geloof ik… Haha!

Gisteren had ik even een dipje, ik wou zo graag terug naar Nederland, echt de stomste dingen miste ik (Ik noem een fiets, goede wegen en alles voor handen in de winkels), en ik had het even helemaal gehad. Zo snel mogelijk zou ik weg! Maar omdat dat natuurlijk niet mogelijk is, maakte dat me nog ‘vrolijker’. Blurgh!
Ben er trouwens weer helemaal overheen, hoor, nu.

Toen ik gisteravond meeging naar Jagaranda in Serrekunda, waar Lamin op moest treden, en mijn kop koffie achter m’n kraag had, duurde het nog anderhalf uur (excl. Testen, checken en afstemmen tussendoor) voordat de jongens gingen spelen. Ik sliep al half, en Bouba zei me dat ik Mbaye beter kon bellen. Daar had ik nog niet aan gedacht, en ik vond het wel een goed idee. Adama had net ’s middags het beddengoed van ons bed gewassen, dát en mijn vermoeide lijf, deden mij er zoooo naar verlangen in mijn bedje te liggen. Mbaye bleek al thuis te zijn, maar hij wou me absoluut komen ophalen. “Het is al laat, en het is niet veilig zomaar een taxi te nemen”. En hij wou gewoon cashen natuurlijk, businessman die hij is. Haha, maar ik ben wel blij dat ik die knaap ken.

Woensdagavond in het Cape Point hotel twee Nederlandse vrouwen ‘leren kennen’. Ze wisten me te vertellen dat ze Lamin’s gouden tand zo BOEM Aaaargh! vonden. Haha! Ik moest zo lachen. “Hij lijkt wel een Surinamer met al dat goud”, die vond ik wel het onthouden waard, haha. Hoe kom je er in godsnaam op!

Straks even op zoek naar Ventolin, en even wat dingetjes kopen voor de lunch, denk ik. En dit allemaal op internet spammen natuurlijk, MOEWHAHAHAHA! J

Dikke kus,

Nimbus

Zondag, 01 april 2007 ; 14.07uur GMT

“Where will we be…When the summer’s gone?!”

Het heeft wederom weer eventjes geduurd, maar hier is de (langverwachte?) update dan…!

Mijn ouders zijn vorige week maandagavond weer richting Nederland vertrokken (met lood in hun schoenen, dat dan weer wel). Afscheid nemen als je weet dat je elkaar met 6 weken weer ziet is lang niet zo erg dan te moeten wachten tot je zelf weer terug bent op Nederlandse bodem.

Ik had die maandag gewoon stage, net als de rest van de week. Ik hoorde dat Lamin Tamba, een collega (niet dat ik hem erg vaak gezien heb of goed kende) in het ziekenhuis lag. Hij zou, ondanks zijn hartfalen, aan zijn nieren zijn geopereerd. Omdat ‘Tamba’ voor zijn hartfalen bij een traditional healer liep, en daar allerlei kruiden en wortels van planten kreeg om deze te verhelpen, heeft hij zijn nieren hiermee vergiftigt.

Voordat we naar huis gingen, zijn we even naar het ziekenhuis geweest om Tamba op te zoeken op het ICU (Intensive Care Unit). Nu is het ziekenhuis al heel anders als bij ons, en het ICU lijkt op een gewone ‘afdeling’ (Ik ben niet zo thuis in ziekenhuizen?!) in Nederland.

Maar daar lag hij, te schudden en te ‘Hum! Hum! Hum!’-en in zijn bed. Vreselijk, ik schrok me dood. We zijn niet lang gebleven, en we waren het er, op de terugweg naar huis, allemaal over eens dat dit er absoluut niet goed uit zag.

Annemarie vertelde me dinsdags dat ze van de zuster op die afdeling al had gehoord dat het er inderdaad erg slecht uitzag, en dat er geen goed vooruitzicht was voor Tamba. Daar schrok ik ook van, ik had zelf ook wel gezien dat hij er niet bij lag als iemand die zich zo blij voelde als Tinky Winky van de teletubbies, maar ik ga dan nog niet direct van het ergste uit.

Toen ik woensdagochtend weer op Campama aankwam, ging de telefoon. Annemarie nam op, en toen ze weer ophing melde ze me dat ‘ie al was overleden…
Ik vond het heel erg, een man van 47, vrouw, kinderen… Bah! Maar dat is het leven, werd me dan ingefluisterd.

Annemarie heeft de staff verzameld, en vroeg mij of ik vervoer terug kon regelen naar Bijilo. Ik zei dat ik Lamin zou bellen, en dat ik anders wel een taxi nam; geen probleem!

Zij gingen op weg om de familie te helpen en ‘het laatste respect’ te tonen.

Ik had Lamin gebeld en die kwam me ophalen.
Ik was helemaal onder de indruk van hoe snel mensen hier kunnen doodgaan en worden opgegeven in een ziekenhuis. Ik zat met de cliënten te wachten buiten, en kon het niet meer echt opbrengen om vrolijk over te komen. Een aantal cliënten voelde zich net zo, en die verzamelden zich om mij heen om er wat over te praten.

Even later zag ik een mooie man binnenlopen met een aantal cliënten om hem heen verzameld. Ja! MIJN man! Wat was ik blij dat ik hem zag. Gaf hem snel een kus, duwde de cliënten van hem af, en we zijn weggegaan.

Vond het zo fijn dattie zonder een ‘maar’ me op kwam halen uit Banjul, terwijl hij eigenlijk net naar zijn moeder zou gaan.

Alles gaat weer helemaal goed hier, trouwens. Ben echt nog steeds blij met hem, al kan ik hem sóms wel wat aan doen (…Het blijven mannen hea! ).

Maar alles gaat hier prima. Mijn dreads groeien als hazen (kan ik ook wel zien aan de kleuruitgroei van 1,5/2cm, terwijl Jenny het heeft geverfd toen ze hier was, een maand terug.) Maar dat vind ik absoluut niet vervelend. Heb in Kairaba Shopping Centre ‘Garnier Nutrise’ haarverf gevonden, wil vanmiddag misschien al even kijken of ik wat rood kan scoren voor mij uitgroei. Dat kan ik zelf ook nog wel doen, lijkt me. Zal wel weer gigantisch duur zijn, maar we zullen zien!

Ik heb een hele mooie Afrikaanse rok laten maken in de week dat pap en mam hier waren. Ben samen met mama in de taxi gegaan naar Serrekunda om de stof te kopen, “Real Wax” (hehe!), en daarna hebben we de stof, samen met Lamin (als vertaal machine… ) naar de kleermaker gebracht. Ik had precies in mijn hoofd hoe ik het wou hebben, en zocht op de posters in zijn winkeltje uit of mijn model erbij zat, zou ook een stuk makkelijker voor dat knaapje zijn. En jawel!
En omdat ik genoeg stof had, moest het ‘jasje’, dat de vrouw met ‘mijn’ rok aanhad op de poster er ook bij gemaakt worden, net of het niet apart verkocht mag worden zoals met maatpakken in Europa enzo, haha. Morgen was het klaar. Ik was benieuwd! Rok was precies hoe ik hem wou, alleen te klein. Ik was super chagrijnig, maar hij had het met anderhalf uur gerepareerd, en hij had het ‘jasje’ ook af. Vind het erg leuk geworden! Het jasje doe ik alleen aan met naamgevingceremonies enzo, voel me anders net iemand die liever zwart geweest zou zijn en daar te erg voor uit komt. Face it; Je bent blank, Europeanen zullen –nooit- Afrikanen worden, hoe veel rood verbrande mensen met uitgegroeide vlechtjes zich ook in batiklappen met olifantjes verschuilen. Beetje jammer, vind ik dat altijd.
Verder wil ik die rok gewoon aan wanneer ik wil, met een zwart hempje erop ofzo, lijkt erg leuk. Nu hopen dat ik niet ga groeien de komende tijd, want daar is het arme ding niet op gemaakt, haha.

Misschien dat ik nog eens wat laat maken, heb nog wel wat ideetjes, en heb er nu de kans voor (en nog goedkoop ook!). Wil nog een soort halterjurkje laten maken, of van rood/wit geblokte stof, of van witte stof, of van zwarte stof (met witte vlagen erover ofzo, beetje lastig uit te leggen).

We zullen zien!

Voor nu ga ik me wagen aan mijn tweede plazaa’tje van vandaag. Adieu ennem, biss spater!!

Dikke kus,
Nimbus : )

Donderdag, 05 april 2007 ; 12.06uur GMT

“Salami Enterprise, Nyoko Yor en de zeventig rovers”

Hurray for Public Holidays!!

Vandaag ben ik lekker vrij, ivm de uhrm… De eh.. De donderdag voor Pasen. Ja. Hihi!
Morgen is het Goede Vrijdag (eveneens Public Holiday dus), dat weet ik dan weer wel, maar op vrijdags werk ik nooit, dus daar kan ik dan weer niet van profiteren… Haha!
Alles gaat hier prima! Val nog steeds van de ene in de andere verbazing hier, en ik leer nog elke dag gewoontes en dergelijke bij van de mensen hier.

Afgelopen zaterdag (had ik nog niet verteld), was de geboortedag van profeet Mohammed. Wist ik veel dat ik een stomme vraag stelde toen ik Lamin vroeg of hij na het bidden voor die knaap direct terug kwam naar huis… Leek me dat hij dan ein-de-lijk een avondje met me kwam bankhangen en dat we vroeg zouden kunnen slapen.
Normaal gesproken treed ie op in Lama Lama op zaterdag, maar dat ging nu ook niet door, vanwege deze speciale dag voor de moslims. Ik zag mijn kans schoon om meneer aan de ketting te leggen dus!
Maar nee… Ook vanavond zou het laat worden. Hij lachte toen ik mijn ‘stomme’ vraag stelde, en vertelde me dat hij tot 6.00AM moest bidden… Ik zat hem met mijn mond open van verbazing aan te kijken, en vroeg of hij een grapje maakte. Maar nee, het was allemaal serieus. Ik probeerde het nog wat op te fleuren door “Have fun with praying hea!” te zeggen, waarop hij antwoorde; “…Jorna.. Praying is no fun, it’s a serious case!” “Uhr… ja… Succes with uhr… staying awake then, hea!”

Om 4.00AM was hij inmiddels al wel thuis, stiekem de moskee uitgeglipt, hehe. Rebel.

Met alle respect hoor; maar ik zou dat toch ab-so-luut NIET trekken, een NACHT (!! Wie bedenkt dat? Nachten zijn bedacht om te S-L-A-P-E-N!) te bidden. Maar dat zal wel anders zijn als je ermee opgroeit en niet anders weet. Het is wel een deel van je geloof natuurlijk.

Patiënten in Campama praten onophoudelijk over Lamin, vooral de kerels (Uhr? Aarde aan de staat Homofobië! Contact?!). Dat het zo’n mooie, goed verzorgde man is met mooi haar en een mooie auto. Lamin streek zijn veren nog eens glad en ontblootte zijn gouden tand toen ik hem dat vertelde. Dat is natuurlijk weer net in zijn straatje… Haha!

Op het moment zijn er zeventig cliënten in Campama. Hoor regelmatig dat er behoorlijk wat gestolen (rovers!) wordt onder de cliënten zelf. Gisteren had een cliënt 4 blikjes corned beef en 4 blikjes sardientjes gestolen van een andere cliënt. Op de vraag waar die blikjes nu waren, antwoorde een kamergenoot van het ‘slachtoffer’; “Hij heeft ze allemaal opgegeten.” Ik moest zo lachen! Ik zag de ‘dief’ al voor me als een kat die als de snelste haas de sardientjes en de brokken corned beef aan zijn klauwtjes reeg om het vervolgens snel in zijn bek te proppen, zodat alle sporen snel zouden zijn uitgewist, en niemand het meer van hèm kon stelen.

Verder gaat het met Campama zelf minder goed. De etenswaren die normaal door het R.V.H. (Royal Victoria Hospital) geleverd worden, gezien Campama daaronder valt, worden niet meer aangeleverd. De salarissen liggen stil, en zijn veel te laat uitgekeerd, de omstandigheden van het gebouw gaan achteruit, er is niks duidelijk over New Campama, en óf dat er uberhaupt nog wel gaat komen, staff overlijd of gaat ergens anders werken. Campama wordt van alle kanten geblokt, en het is allemaal negatief. Net of er een vloek rust op het gebouw en haar werknemers. Alsof ze psychiatrische cliënten maar in hun sop moeten laten gaar koken. Het is allemaal zo deprimerend en demotiverend… Kan me heel goed voorstellen dat de staff die er nog wel is (4 man aan ‘nurses’) het helemaal heeft gehad, en wil vertrekken. De salarissen die ze krijgen geven ze uit aan Campama omdat ze de cliënten niet willen laten stikken. De mensen die er nog zijn, zijn dus de échte diehards die het vooral doen om de mensen te helpen, niet om er zelf beter van te worden. Dat vind ik mooi om te zien.

Gisteren hoorde ik van Annemarie dat ze een geadopteerd zoontje heeft. We zouden ´s middags van Banjul – Kanifing – Serrekunda – Sukuta – Bijilo naar huis rijden, kon ik haar zoontje waar ze met zoveel liefde en blijheid over sprak, zien. Het kereltje was 3 jaar, en al behoorlijk wijs! Ik vond het echt een schatje. Hij woont doordeweeks bij een andere familie omdat Annemarie elke dag druk bezig is met Campama, als ze er al niet zelf is. Ze zou hem vrijdag (morgen dus) ophalen voor een weekend bij haar thuis.
Lijkt me erg moeilijk, maar ik vind het wel knap geregeld zo. Annemarie is echt zo’n moderne Afrikaanse. Hoe langer ik haar ken, hoe gekker en leuker ik haar begin te vinden. Ze is heel intelligent, en weet veel over ziektebeelden, medicatie en cliënten. Ik kan altijd met mijn vragen bij haar terecht, en dat vind ik een erg fijn iets.

Op de weg naar Sukuta kwamen we door Kanifing, en daar zag ik een bord waar ik toch wel erg om moest lachen; “Salami Enterprise”. Ik vroeg Annemarie of ze wist wat een salami voor ding was, en toen ze antwoorde met ‘nee’, vertelde ik dat het een worst was. Ook zij begon toen te lachen, en melde me dat Salami hier gewoon een voornaam is. En daar gingen we weer, ik lag dubbel! “Hi! What´s your name?” “Oh uh, my name is Salami. What about you?!”  Haha geweldig. Dat was echt weer iets geweest waar Teacher en ik dubbel om hadden gelegen, haha. Maar op dat moment had ik de grootste lol met mezelf. Hehehe!

Ik ben van plan mijn terugvlucht te boeken op 29 Juni. Ik ga daar binnenkort achteraan, want ik vind het wel fijn ook nog wat ‘quality time’ met vrienden te hebben, voordat school weer direct zijn tol eist. Omdat ik geen vakanties in mijn stageperiode heb, heb ik net wat korter stage dan mijn klasgenootjes in Nederland (Hehehe! WE PAKKEN ZE!). Dus Nyoko Yor (Wolof voor ‘We Got it!’, mijn naam Jorna is Wolof voor ‘I Got it!’, ik wordt zo genoemd door wat mensen en vooral door Mama Saho…) zal Gambia tegen die tijd verlaten om terug te keren naar de kroketten, gehaktballen, Hertog Jannetjes en natuurlijk naar alle lieve mensen die ik dan al een poos niet gezien heb.

En dan ga ik nu even kijken hoe het met mij was is!

Liefffs,
Jorna J

          Bouba als tuinman                          

Zondag, 11 maart 2007

Ooit moet dat er ook van komen, en dat is nu dan het geval.

Ik ben een halve week ziek thuis gebleven van mijn stage. Ik was te slap om te gaan.
Annemarie zorgt goed voor me, ”Je gezondheid is het belangrijkste, zorg er maar eerst voor dat dat weer op orde komt”. Nou vooruit maar dan…
Mijn keelpijn is wel over. Ik ben echt blij dat ze me antibiotica hebben gegeven, i.p.v dat ik er anders lang last van gehad had. M’n klieren zijn nog een íetsje dik, maar dat zijn ze al sinds mijn tunnels boos zijn gaan doen. Daar heeft de antibiotica ook (wederom) wonderen voor verricht. Mijn oorlellen willen nog niet zo vlotten, en ik begin er steeds meer in te geloven dat ik niet meer op 8mm ga komen met gezonde lellen. Als ik terug ben es zien en dan wellicht alles verkopen *Jank*…

Hier in huis is het een slachtveld. Ik vraag me echt af hoelang ik het nog volhoud.

Het land, de mensen en het klimaat bevallen me nog steeds prima. Bouba woont hier nog steeds (waarom en tot wanneer weet ik eigenlijk niet… ), en Lamin loopt, as usal, iedereen te commanderen en het woord ‘nee’ kom je in zijn woordenboek nog minder tegen dan in het mijne (…En dat zegt best wat… Hihi!).
Dus we zullen zien of er straks een speciaal fonds opgericht wordt voor me. “Help Jorna de eenzaamheid in de tropen doorstaan – Giro 911”, ofzo.
Haha, nee ik red het wel. Dat weet ik zeker. En zo is het ook niet gezellig. Ik raak er alleen maar gestresst, geïrriteerd en vermoeid door, en dat is ook niet bevorderlijk voor mijn weerstand en gezondheid. Maar even zien wat het beste is.

Een warm briesje door mijn haren, en de heerlijke geuren van iemand die benachin aan het koken is, even verderop, is het spannendste wat ik op ‘this very moment’ beleef. Banaantje erbij, Vimto’tje (Jorna heeft ook iets ontdekt hoor… Djies! Haha), Jim Morrison die zijn poëzie door de kamer blaast. Even een lekker moment voor mij alleen.

De mannen zijn gaan lunchen, maar ik had geen zin om mee te gaan. Telkens hetzelfde plekje, telkens dezelfde rijstschotels met beef. En ik houd niet van beef, en eet het dan ook helemaal niet meer hier.
Gisteravond hebben we in Lama Lama gegeten (Bouba en ik), voordat Lamin moest optreden. Ik heb nu ook een lichtelijke afkeer opgebouwd tegen kip…
Eerder in deze periode sinds ik hier ben, heb ik echt super lekkere “Chinese Chicken with Cashewnuts” gehad, bij een Chinese restaurant bij Kotu. Gisteren zag ik dat ook op de kaart staan bij Lama Lama. Na ongeveer 1,5 uur gewacht te hebben (waren problemen met de elektriciteit, veel mensen moesten lang wachten), stond het dan ein-de-lijk op tafel. Geen cashewnoot te bekennen, en de kip was… Ja hoe zeg je dat… Als je erop kauwt, en het knarst onder je kiezen, en glibbert er op heen en weer.
Mijn eetlust was COMPLEET verdwenen, en heb de rijst opgegeten en de kip laten staan. Bah zeg! Dan heb ik dus al geen honger meer…

Uncle Sam Security is hem hier gesmeerd, en eigenlijk ben ik blij toe. We hebben nu “Tiger Watch Security”, een andere company dus. En dit is echt een heel ander iets, ik heb hier veel meer vertrouwen in.
Hij ligt niet te slapen, loopt de hele tijd te patrouilleren, en heeft 6 maanden training genoten. En het is een hele leuke en bescheiden man; William. Komt hier rond zevenen ’s avonds binnen met z’n fiets aan z’n hand.
Vrijdagavond moest Lamin optreden, maar omdat ik ‘nee’ had gezegd op iets wat hem niet aanstond, begon hij te mokken en me te negeren, en had ik absoluut geen zin om mee te gaan. Hij moest naar ’t Bijilo Beach Hotel en naar Sinatra’s.

Ik ben dus thuis gebleven. Omdat Adama vrijdag niet geweest was i.v.m. een naamgevingceremonie, heb ik de afwas gedaan en de keuken schoongemaakt (avond ervoor had ik een poging tot koken gedaan… Keuken een rommel, en geen eten op tafel. Ik kan dat echt niet, alles brand hier zo snel aan ook. &#$@^!-pannen!).

Daarna had ik het plan mijn haar te gaan bijwerken. Had net alle oude elastiekjes eruit geknipt, een hoge staart gemaakt en was begonnen met de eerste. “Madam?” – Huh? Wie? – “Madam?!?” – “Uh, yes?” – “You drink greentea?” – “I do.”
Ik naar buiten, en daar stond William met een glaasje ataya voor me. Heel lief. Was de eerste keer dat ‘ie ook toenadering zocht. Denk puur omdat Lamin altijd bij me is, en de boel in de gaten houdt. Dan zou ik ook niet zomaar een gesprekje beginnen.
Ik liet m´n haar voor wat het was, dat kon nog wel, en ben bij William gaan zitten theeleuten. Het was rond 21.15uur toen ik daar ben gaan zitten. Veel gepraat over cultuurverschillen, persoonlijke dingen, voedsel, gewoontes, grapjes gemaakt. Of ik wel eens écht Afrikaans eten gehad had, en wat ik daarvan vond…
Hij had namelijk een klein kookpannetje mee, waar hij benachin in had meegekregen van zijn moeder. Dat moest en zou ik proberen. Vriendelijk afgeslagen, had echt geen honger. Vond het wel heel aardig van hem, en dat heb ik ook verteld. Hij had het pannetje al op het ataya-stoofje gezet omdat hij het me warm voor wou schotelen. Haha, vond het geniaal bedacht. Om 23.00 wou ik naar binnen, slapen. Maar de nieuwe ataya was bijna klaar! Nou, vooruit maar. Ik had het eten ook al afgeslagen…
Om 0.00uur ging ik naar binnen, en ik had echt een heel gezellige avond gehad! Zo niet verwacht, maar het was echt fijn even over gewone dingen te praten en dingen te vergelijken met iemand die je (nog) niet kent. En het is een leuk iemand om mee te praten. De onderwerpen vloeiden zo in elkaar over, dat ik soms niet eens meer wist hoe we waar opgekomen waren. Echt grappig.

Ik mis iedereen… Wou dat jullie allemaal hier waren. Ben blij dat ik foto’s op de PC heb staan, en de foto-mapjes mee heb! Scheelt echt…

Dikke kus and keep up the good work,
Jorna

Donderdag, 15 maart 2007

Huup, huup… Barbatruuc!
De problemen zijn verdwenen als sneeuw voor de zon!

Ik ben weer de oude, Lamin is weer lief, en Bouba is weg. Haha grapje, die woont hier nog steeds. Maar zijn verblijf hier zie ik niet als een probleem ook. Staat ’s ochtends vroeg in een knaloranje onderbroek de tuin te sproeien. Erg grappig fenomeen.

Ben maandag en dinsdag weer naar Campama geweest. Iedereen had me enorm gemist, en ze waren bang dat ik terug was naar Nederland, haha! Ze waren in elk geval blij dat ik weer terug was, beter en wel.

Woensdag stond ik om 07.08uur buiten op de ambulance te wachten die om 07.20uur arriveerde (kun je nagaan hoeveel tijd ik had om rustig een sigaretje te roken… Hehe).
Het raam van Annemarie’s kant stond helemaal naar beneden gedraait, en dat heeft ze nooit, en al helemáál niet ’s ochtends, dus ik kon al raden dat ze me wat wou vragen voor ik zou instappen. En jawel!
Of ik vervoer zou kunnen regelen voor mijn weg terug ’s middags. Ze voelde zich niet lekker, dat was ze de dag ervoor ook al niet, en had besloten alleen te rapporteren en terug naar huis te gaan om te rusten. De ambulance zou haar dan terug brengen en voor de rest van de dag zou de chauffeur dus ook vrij zijn. Dat zou betekenen dat ik vast zat in Banjul! Ik wist dat Lamin nog naar Banjul moest, ’s ochtends, maar daar had ik dus niks aan. Het is hartstikke duur (en ver, voor de begrippen van mensen hier) om 2x heen en weer te rijden naar Banjul. Ik mocht thuis blijven. Eenmaal weer binnen in huis heb ik snel m’n pyjama weer aangetrokken en ben opnieuw naast mijn luid knorrende vent (met het laken wederom compleet over zijn hoofd… What’s the use?!) gaan liggen om nog even 1,5 uur te slapen. Heeeerlijk!  J
Om even na negen werd ik wakker van een luid gesprek. Het bleek naast me te zijn. Lamin was wakker en de mummie had zich ontpopt tot hem die ik kende. Hij lag luid te telefoneren, en vroeg me, nadat hij opgehangen had, of ik meeging naar Banjul. Daar moest hij vóór 10.00uur zijn om een formulier op te halen. Aaaah nee hoor, nog even liggen. Om even voor half 10 waren we uit bed. “Quick shower…”. Ik was al gedoucht, aangekleed en wel en meneer liep net de badkamer uit in z’n onderbroek. Het blijft voor mij echt een vraag wat die knaap daar zolang doet. Om 10.05uur vertrokken we naar Banjul. Haha, heerlijk hoe makkelijk je hier kunt omgaan met de tijd en hoe je er niet op aangekeken wordt als je een half uur later dan afgesproken op een afspraak verschijnt.

Daarvandaan even langs Campama gereden om te kijken hoe het vervoer van vandaag dan zou moeten. Annemarie was net weg, en ik heb Ndey nog twee kokertjes met kleurpotloden voor de OT gegeven. Lamin en Bouba ook mee naar binnen, en werden warm onthaald. Ndey kende Bouba, want ze was vriendinnen met zijn zus. Lamin kende de helft van de cliënten en werd haast gesmeekt terug te komen met zijn kora.
Hij heeft het ze beloofd, niet met een dag of datum, maar hij heeft wel gezegd dat hij dat gaat doen. Daar ga ik ‘m dus ook aanhouden, die mensen rekenen er nu op.

Weggereden bij Campama wou Lamin water kopen om zijn handen te wassen (ivm het handen geven aan de cliënten). Daar doet hij zo panisch in! Gelukkig (ahum) lag er nog wat water in de auto, en toen hij tegen mij zei (Nadat ik met mijn “antibacteriele gel” mijn handen had verfrist) dat ik écht mijn handen moest wassen, keek ik hem aan, moest ik lachen en zei dattie zich niet zo moest aanstellen.
Ik weet het niet, maar ik raak er steeds meer van overtuigd dat hij smetvrees heeft. Alles moet schoon zijn, anders trekt hij het niet aan, raakt hij het niet aan of gaat hij er niet op zitten. Haha. Zo ben ik totaal niet, ik kan wassen toch?!

En als ik het dan wel doe, kijkt ‘ie me eerst aan of ik gek ben. Daarna gaat hij lachen. Haha, erg grappig. Hij zegt dat ik een ziekte heb, ik ben te eigenwijs. Als hij iets zegt, zeg ik het tegendeel, en vaak draait het erop uit dat hij gelijk heeft, al heb ik hem al een paar keer kunnen verslaan, zodat we ongeveer gelijk staan, nu.
Gisteren ging Lamin weer naar de garage. Z’n knipperlichten deden het niet meer (Ik heb hem bijna overtuigd de auto te verkopen en er twee fietsen voor in de plaats te nemen!), en ik was niet van plan daar lang te blijven niksen. Hij bracht mij naar huis om later terug te gaan. Gezien ik het onzin vind dat Adama al mijn kleren ook met de hand gaat wassen, was ik ze altijd zelf, en eigenlijk altijd met de machine.

Maar gisteren (ik vind wassen leuk tegenwoordig… Hehe.) had ik alleen maar (was niet heel veel was trouwens) dingen in verschillende kleuren. Dus heb ik alles via het ‘Afrikaanse’ systeem met emmers, water, sop en een borsteltje met de hand gewassen. Ook het tijgerkleedje es gewassen waar echt BRUIN water afkwam van mijn modderpootjes… Het witte is nu weer echt wit, haha. Hij heeft alleen een beetje een ruig jasje nu, maar dat zal met de tijd ook wel weer beschaafder worden.
Daarna heb ik de planten water gegeven en ik heb een hoop lol gehad! Alle stof van de blaadjes afgespoeld, en toen ging de wind waaien, WOESJ, en Jorna was compleet nat! Maar het water was warm, had natuurlijk de hele dag in de tank onder de zon staan branden, hehe. Ik vond het heerlijk. Was echt leuk!
Lamin was rond half 7 ’s avonds terug, was even thuis en ging toen direct door naar

Bakau, omdat hij 2 optredens had daar, ’s avonds.

Lekker alleen thuis dus, haaaa. Blind Melon, kipschnitzeltje, Vimto (Huhuh…) en alle ramen dicht, lange broek aan, dikke sokken, vest, sjaaltje, kopje thee. Het was KOUD gisteravond. Heel veel (koude) wind. Was heel bizar. Had het nog nooit eerder meegemaakt. De wind die nu blaast is ook best koel. Ook voor het eerst hier; IK ZWEET NIET! haha.
Gisteravond Annemarie aan de lijn gehad, hoe het nu met d’r ging en hoe het transport geregeld zou worden voor ‘morgen’ (vandaag dus). Het ging niet zo goed, voelde zich nog steeds niet erg oké, en had besloten tot maandag thuis te blijven. Ik mocht vandaag dus ook thuisblijven, omdat er ook geen vervoer was, maar ook geen begeleiding voor mij.
En het allerleukste wat er deze week is gebeurd:
Kreeg maandagmiddag (net nadat ik vrij was) een smsje van mama dat ze een verrassing voor me had; We komen 19 maart een weekje naar je toe. Aaaaaah! J Dat was echt fijn! Ik ging helemaal uit mijn dak (zat buiten te wachten op Annemarie om weg te gaan), en de cliënten vroegen wat er was, dus ik het vertellen, en ze waren zo blij voor me, haha, Echt tof! Als ik maar wel kwam werken als zij in Gambia waren… “Nemen ze je dan weer mee naar Nederland als ze weggaan…?” “Nee.” “Oh, ze laten je hier? Gelukkig…”
Haha, idioten.
Maar mijn paps en mams komen maandag a.s.(!) dus om 18.30uur aan hier, woooehoeee!

Wordt echt leuk!
Voor nu een dikke kus, en jullie horen van me!

-xX
Jorna

Zaterdag, 3 maart 2007

“Lief Dagboek,”

Veel te weinig tijd gehad om een rits onzin neer te kalken…
Heb wel genoeg (echt te gekke!) dingen beleefd in de tijd dat Jenny en haar vader hier zijn geweest.
Jammer genoeg zijn ze gisteren met Den IJzeren Vogel vertrokken naar het koude kikkerlandje waar ik gelukkig (!) nog niet weer naar terug moet.

Er zijn heel veel foto’s (vooral veel stiekeme ><.. Zie hieronder.) gemaakt door Arend (vader Jenny), en deze heb ik in mijn bezit (Hurray voor het meenemen van kabeltjes en sticklezers!), en zal dan ook mijn best doen een paar leuke plaatjes bij dit bericht te posten.

Vorige week vrijdag was het dan ein-de-lijk zover! Ik had er enorm naar toegeleefd, en het zou nu dan toch echt gebeuren… Van spanning knapte ik bijna uit elkaar, en toen we op het vliegveld stonden te wachten, en ik nog steeds geen Jenny en vader gezien had, begon ik ‘m te knijpen. “Wat nou als…?!” “…’t Is allemaal wel goed gegaan toch?!” “Gloeiende #$@*)&, waarom mag ik daar niet naar binnen? Ik ben toch wit? DOEN WE GEWOON!”. Maar voor dat ik mijn ‘wilde’ (ahum) plan kon uitvoeren zag ik ineens wat zwaaien! Ik helemaal uit m’n dak en toen ze door de bagagecontrole heen waren en ik op Jenny afstoof, stonden ons de tranen alweer in de ogen. Hahaha, we zijn echt een vreselijk stel soms!
Op naar huis, biertje gedronken en naar Sinatra’s in Bakau gegaan waar Lamin moest spelen. Even een klein hapje gegeten en een taxi terug naar Bijilo genomen. Men was natuurlijk doodop van het reizen wat de hele dag geduurt had.
De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen en zijn we naar het strand gegaan. We hadden direct een nieuwe vriend, Yankuba. Gambianen vinden het leuk om mensen voor de gek te houden, en vinden het nog leuker als ze door toeristen beet genomen worden. Dan gieren ze het uit en komen ze amper meer bij.
Dagje strand zorgde voor mooie rood-bruine kleurtjes die bij thuiskomst behandelt werden met Zwitsal (Haaaaaleluja!).
Daarna Arend en Jenny voor het eerst aan de Ataya gezet die Bouba in de tuin aan het maken was. “Lust ik dat wel?” “Ik weet het wel zeker!”, en sindsdien kwamen Arend en Jenny vrolijk de dag door, nippend aan hun kleine glaasje thee. Haha, echt gaaf.

Zelf ook sinds tijden weer Ataya aan het drinken. Vandaag had Adama het gemaakt. Had nog nooit een vrouw die “Long Tea Ceremony” zien uitvoeren. Echt gaaf.

Met Jenny en papa de volgende dingen bezocht; krokodillenvijver, zwembaden en strand (haha!), Tanji, Bakau fruit/groentemarkt, Bakau toeristenmarkt, Calypso in Bakau, Sanyang, Serrekunda, lekkere restaurantjes.

Donderdagavond zijn Jenny, ik, Bouba en Lamin naar Wow! geweest in de Senegambia Area. Was erg gezellig en om 02.30uur waren we thuis.
Jenny en ik hadden dinsdagavond een mini-partee in huis. Hehe, was erg gaaf. Toen ze gisteren vertrokken rolden de tranen weer, maar we zien elkaar (hopelijk!) gauw weer.

Voor Campama heb ik de generator laten repareren. Deze was al een poos stuk, en is gewoon echt nodig. Ook heb ik Ndye (activiteitenbegeleidster op Campama) geld gegeven om de naaimachines te laten repareren.
Als deze gefixt is kunnen we voor elke slaapzaal (bijv.) eigen lakens maken, en dan in één kamer dezelfde kleur en stof op de bedden. Zou erg leuk zijn. Het laken is dan door de cliënt gemaakt, en dit zal hem er ook zuiniger mee om laten springen.
Verder ben ik vanmorgen met Lamin naar Serrekunda geweest om mijn bloed te laten testen. Ik was er van overtuigd dat ik malaria onder de leden had. Bouba en Lamin dachten dit ook, en we namen het zekere maar voor het onzekere.
Gelukkig geen malaria. Maar omdat ik enorm opgezette klieren onder m’n oren heb, en dikke keelpijn heb ik wel ibuprofen en antibiotica meegekregen bij de apotheek. 3x daags van beiden 1 tablet. Ze wouden me ook iets aansmeren voor malaria (preventie geloof ik) voor 2 week ofzo. 3 x2 tabletten per dag. >< Maar opzich is dat (nog) niet nodig, en je bent ook direct weer D400 armer. We kijken het eerst even aan. Als het niet mocht werken, gaan we gewoon terug. Dus ik voel me niet tip top in orde. Vind het heel vervelend. Vooral omdat ik niet weet wat het is, en het zo verdomd veel op malaria lijkt.
Ik ben ook doodop, ik ga dadelijk een klein uiltje knappen.

Lamin is een half uur geleden naar een naamgevingceremonie van het zoontje van Sol (gitarist Roots & Culture) gegaan. Ik voel me echter te slap om mee te gaan, dus ga straks lekker m’n eigen ding doen, like I’m doing right now. Net een glas Vimto achter de kiezen (Incredible Fizzy Vimto! ®), en ga straks nog wat danoontjes eten en slapen.
Denk dat ik vanavond misschien nog even naar Lama Lama ga. Ligt er een beetje aan hoe ik me voel. We zullen zien…

Voor nu nog even wat foto’s, en biss später.

(Ik mis jullie… <3)

-xX Jorna

Download sponsorlijst_7.doc                                                               

Met de bijdrage van bovenstaande sponsoren moet het toch lukken om enkele  dagactiviteiten  in Campama van de grond te tillen. Ik ga me hier volledig voor inzetten en natuurlijk zal ik jullie via deze weblog op de hoogte houden.

Natuurlijk zijn nieuwe sponsors altijd van harte welkom. Het geld zal o.a.worden besteed aan reparatie van de generator en de naaimachines van Campama.

Zonder een naamachine kan er geen kleding worden gemaakt en zonder generator is er natuurlijk geen stroom.

U kunt uw bijdrage overmaken op rek.nr.6705891  t.n.v. J van Bergen  Winschoten  o.v.v. activiteiten Campama 

Mede namens de cliënten van Campama, hééééééél erg bedankt voor uw financiële bijdrage!!

Zondag, 11 februari 2007

Djiez, wat is het ongelofelijk H E E T. Echt heel erg, bijna drukkend. De lucht bevat hier en daar een klein wit wolkje, en verder heeft de zon genoeg ruimte om z’n warmte met ons te delen… ><

Ik blijf natuurlijk een rasechte Nederlander;Altijd maar zeuren over de weersomstandigheden, haha.
Heb inmiddels vernomen dat er sneeuw ligt in Nederland. Wat ben ik blíj dat ik op tijd vertrokken ben. Ben er mooi aan ontsnapt, hahaha.

Ik begin al lekker te verkleuren, en ik heb steeds het idee, dat wat ik wel vaker heb, dat  het in Nederland ook zulks weer is. Ik zie m’n vrienden voor me die lekker lang ’s avonds buitenhangen met een muziekje en allerlei vage gesprekken. Zooo enorm raar, ik kan me echt niet voorstellen dat het sneeuwt bij jullie, terwijl ik peentjes zweet met een T-shirtje aan. Heel onwerkelijk.

Vrijdag had ik bezoek van Gerrit. We hebben besloten iets van sla, uien en wortels te gaan (proberen te) zaaien in het oude Campama. Dit schijnt niet erg moeilijk te zijn, en was volgens Gerrit absoluut de moeite waard om uit te testen. Ik ben benieuwd.
’s Avonds moest Lamin in Bijilo Beach Hotel optreden. Hij had geregeld dat de band nu om 19.00uur aanwezig moest zijn, om om 20.00uur te beginnen.

Om 18.45uur stond ik onder de douche, omdat mama net gebeld had en de lijn ongelofelijk slecht was, liep dat wat uit (ze heeft moeten terugbellen e.d). Lamin helemaal gestresst. Om 19.55uur zaten we in de auto. Op de keyboardspeler na was er geen enkel bandlid te bekennen, en men begon dus pas om 20.30uur te spelen.
Babu was er ook, Lamin’s jongere broertje. Dat is zo’n enorme lieverd. Zo verlegen, en zo… Zo… Ja, hoe omschrijf je dat in godsnaam… Bijna aandoenlijk. Zie ´m regelmatig bij de optredens van Lamin, waar hij ook vaak een deuntje weggeeft op het podium met de band.
”Jooooorna….!” “Baaaaabu….!” Haha, zo grappig, en dan komt ie d’r aan en verteld ‘ie hoe blij ‘ie is dattie me weer ziet. Zo lief.
Eerder die avond had ik Mami (Lamin’s moeder) ook aan de telefoon. In haar gebrekkige Engels (wat volgens mij toch steeds beter wordt), vertelde ze me dat ik snel langs moest komen in de family-compound… “Jorna… I miss you!! I need to see you!!”. Vind het zo mooi te zien dat ik zo goed ‘opgenomen’ wordt in de familie. Gisteravond waren twee van Lamin’s zussen ook in Lama Lama, en ze besprongen me zo’n soort. “Heeeey!! Darling!!! I missed you men! I love you so much!” Fatou had ik in december nog gezien, maar Hadi niet. Dat is bijna een jaar geleden. Heel leuk mens is dat, spreekt ook goed Engels, dus daar kan ik wel een conversatie mee aangaan, vind ik wel prettig. Vervolgens werd ze lastig gevallen door een man. Die man sprak Engels tegen haar, en zij deed haar best hem te negeren. Volgens mij vond ik het irritanter dan zij, dat er zo’n idioot achter ons stond, en heb die knaap toen vriendelijk doch dringend (hehehe, WE PAKKEN M!) verzocht op te krassen. Hadi weer helemaal in een deuk, sloeg voor de zoveelste keer haar hand tegen de mijne, en beukte lachend met haar hoofd tegen m´n schouder. Ook zij vroeg me wanneer ik nou ein-de-lijk naar de compound kwam, want ze wou graag dat we wat meer aan elkaar gewend zouden raken en elkaar beter leerden kennen.
Ik denk dat zij wel iemand kan zijn (ook omdat we niet enorm veel schelen in leeftijd) waar ik mee zou kunnen optrekken. Ze is zo gek als een deur, haha. Maar we zien wel hoe het loopt. Misschien is ze helemaal niet zo tof als het nu lijkt.

Gisteren zou ik gaan zwemmen met Lamin, maar die ging weer met z’n auto naar de garage. Wellicht om ons zwemafspraakje te ontlopen, want hij klonk al niet al te enthousiast toen ik voorstelde te gaan zwemmen. Misschien wou ‘ie niet dat ik alleen ging…
Maar dat ging ik dus wel. HA! Hij vroeg nog of ik meeging naar de garage, maar daar heb ik al eens 2 uur rond gehangen in de zandstorm en de enorme warmte, dat ik daar niet nogmaals vrijwillig voor zou kiezen.
Ik naar het strand, bikini aan, handdoekje mee (Je weet maar nooit), en neergeploft op een strandstoeltje bij “Kunta Kinteh’s Juicebar”, bij homie Steven.
Daar zat nu nog een rasta bij, met enorm lange dreads. Ik weet niet wat het is, maar ze zijn hier allemaal gek van mijn haar. Het zal wel een mysterie zijn, ze vragen ook altijd hoe dat nou allemaal zit en hoelang ik m’n dreads al heb. Hij bleek uit Bundung te komen, en kende Lamin persoonlijk… Haha!
Hij smeerde ‘m even later met de mededeling dattie ook in Bijilo woonde, en dat we elkaar vast nog wel zouden treffen in de 7 maand dat ik hier zou zijn.
Steven maakte me een sapje, die ik in eerste instantie afsloeg omdat ik bijna naar huis moest. Anna zou namelijk komen om nog wat dingetjes te halen van school. Maar dat ging natuurlijk niet door… Ik kreeg een fruitsapje met allerlei vers fruit erin. “Oh.. And here’s something extra…” Haha, zo lief.

Stiekem koesterde ‘ie nog steeds hoop dat ik en Lamin uitelkaar zouden gaan en dattie dan een tweede kans kreeg. Nadat ie alles 100x herhaalt had zei ik dattie maar moest ophouden, ik werd er toch zo verlegen van (… kuch). Maar het hielp.
Hij had een armbandje voor me gemaakt, maar omdat ie niet wist dat ik zou komen, die dag, had ie m thuis laten liggen. Of ik die snel op zou komen halen. Konden we ook nog even praten. Hahaha. Maar hij is wel oké. Muf as hell met twee enorme kaastanden, zwart als roet, ogen zo rood als tomaten en de raarste dreads die ik ooit gezien heb. Hebben het nog over de president gehad (die hoorden we langsracen) en over hoe hij z’n toekomst zag enzo.
Magedi (Sorry voor de foute spelling in het vorige bericht!) en Lamin zijn nu steeds “ADOEM! I Disapaire (Fokking hell. Hoe schrijf je dat? ‘verdwijn’) aan het spelen.
Dan gaan ze tegen elkaar racen en Lamin wint altijd, puur omdat ie sluipweggetjes kent, die Magedi en Iboulie niet kennen, haha. “Oh, Lamin! ADOEM! You disapaire… ADOEM! You disapaire!” Geweldig, dan gaat ie helemaal uit zn dak. “Ik ga naar de *blabla*wonderdokter ofzo*blabla*, zodat ík nu eens win! ADOEM! I disapaire!” Hehe, geweldig. Duo clown, haha.
Morgen word ik om 9.30uur opgehaald voor mijn eerste stage/introductiedag. Ga morgen samen doorlopen met Anna, heb ik zelf aangegeven. Lijkt me prettiger, even zien van hoe en wat. En ze is Nederlands, dus dat is helemaal fijn.

We zien wel wat het wordt… I’ll keep you guys posted!

Heel veel liefs, dikke kus,

Nimbus

Donderdag, 15 februari 2007

Druk, druk, druk!
Maar… M’n eerste week zit erop en ik vind het echt heel erg gaaf!

M’n eerste dag verliep niet zoals ik verwacht had. Anna vertrok een uurtje nadat ze me
gebracht had alweer naar huis…
Ik heb me opzich prima gered. Nadat ik een halfuur met Annemarie gepraat had ben ik, tegen advies in, tussen de cliënten een peukje gaan roken. Er werd me aangeraden in het ‘rookhok’ (wat dan speciaal voor mij tot rookhok gebombardeerd zou worden) te gaan zitten, omdat ik anders de hele tijd lastig gevallen zou worden door de schooierige cliënten die een peukje wilden bietsen.
Ik ben op m’n gemak naar de ‘binnenplaats’ gewandeld en tussen de mensen in gaan zitten, die zich allemaal nieuwsgierig om mij heen verzamelden.
Veel handen geven en vertellen wie ik ben, waar ik vandaan kom en wat ik in Campama kom doen. Maar ik vond het leuk. Eerst wat onwennig omdat ik even m’n draai moest vinden in die ‘gekke’ mensenmassa, maar dit verliep wel aardig oké.

En nu heb ik ook echt een praatje gemaakt met de meeste cliënten en weet ik ongeveer wel hoe ik me tegen wie moet gedragen, wie ik in m’n buurt wil hebben en wie ik absoluut niet in m’n buurt wil hebben.
Deze week bracht mee veel indrukken, dromen over cliënten, moemoemoe, een favoriete cliënt, 100 huwelijksaanzoeken, een telefoonnummer van een hele leuke soldaat (hihi!), veel wijsheid al, afkeer tegenover de Cubaanse ‘doktoren’ die er op dinsdag en donderdag rondsjouwen, veel tripjes naar de fula-winkeltjes voor in de straat van de instelling; om peuken, mintjes en brood met Akra voor de cliënten te halen, een gesprek met een Brits/Spaanse soldaat uit Gibraltar over z’n drugsverleden, schreeuwende cliënten die ik (!) tot zwijgen en begrip (voor de situatie) heb weten te brengen (trrrrots!!), geen tijd voor andere dingen, muziek luisteren en zingen met een cliënt (God bless mp3!), veel VROEGE ochtenden (Damnit ><).

Ik kreeg veel respect van de mensen dat ik me in hun ‘society’ mengde. Dat ik niet als een bang haasje in t kantoor bleef zitten, maar dat ik wil praten met de mensen, en naar ze wil luisteren. Geweldig!
Wil volgende week de hand leggen aan de eerste opzet van de activiteiten. Had deze eerste week echt even voor mezelf nodig om alles een beetje op een rijtje te zetten. Wat ik kan verwachten enzo. ’t Was best heftig, maar ik geloof dat als ik volgende week met m’n activiteiten ga beginnen en meer ga doen dan “socializen”, ik het alleen maar nog leuker vind! Totnogtoe, een groot succes dus.

Groetjesss en een dikke kus,

Jorna

Zondag, 18 februari 2007

Verlate update zei je?
Haha, dat klopt. Vrijdag was het druk. Ik had geen tijd om de boel up te loaden.

En gisteren was Lamin jarig, dus dan zal het vandaag wezen. Heb ik nog mooi even de tijd om wat te tikken over de afgelopen dagen.

Vrijdag werd ik om 09.00uur uit bed getrommeld; “I want to make breakfast for you…” Aaaw, nou vooruit maar dan. 2 Gangen en 2 drankjes. Hij had gebakken ei gemaakt met uitjes, dat op een tapalapa gemikt en thee gezet. Daarna kreeg ik een bakje fruitsalade (…Alweer ja), en een glas water. Ik heb de rest van de dag amper gegeten omdat ik nog steeds vol zat, haha.
Vond het wel heel lief. ’s Middags bij Yayah op de compound geweest. Was hartstikke gezellig. Die knaap is tof. Echt jammer dattie straks weer naar Engeland terug moet. Maar goed, dat is niet anders. Hij komt waarschijnlijk nog wel weer terug in de tijd dat ik hier zit, zei hij.
Gisteren was Lamin dus jarig. Was gezellig, hij had z’n fanclub “Saho Sisters” op bezoek, en met hen zijn we wat gaan eten bij de Chinees in Kotu. Ik voelde me niet helemaal op m’n gemak. Zij hadden dikke lol (die meiden). Lamin en Bouba (vriend van Lamin) waren stil, en ik zat tussen de kakelende mokkels. Hurggh. En ik verstond er natuurlijk niks van, haha. Vreselijk. Maar dat hebben we weer overleefd.

Daarna is Lamin naar Youssou N’Dour gegaan. Ik niet, die tickets kosten veel te veel. Vanavond treedt ‘ie nog op in Bakau Independence Stadium, maar ik ga niet. Dat loopt gegarandeerd uit, en ik moet vroeg slapen vanavond omdat ik maandag weer vroeg moet beginnen. Straks dan écht naar een Internetcafé en naar een Naamgevingceremonie van Yayah’s zus waar we vrijdag voor zijn uitgenodigd. Lamin zal daar spelen. Ben benieuwd. Volgens mij wordt dit anders dan de voorgaande ceremonie die ik heb meegemaakt, en over geschreven heb. Deze mensen zijn sowieso al een stuk relaxter. Al zit ik dan wéér van de mannen gescheiden, en ik kan t op de één of andere manier beter vinden met de mannen hier, ipv met de vrouwen. Maar goed, we zien wel.

Dikke kus, en tot schrijfs!!

Jor